Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa lieve allemaal!!!!

Wat een lieve, leuke en heerlijke reacties zeg! Zo leuk om dat te lezen! Jullie voelen dan zo dichtbij en dat is echt heerlijk!!

Eindelijk, eindelijk heb ik internet! En ik zei in mijn vorige berichtje toch, wat een slome computer..nou lieve mensen, wat ik gisteren heb meegemaakt, is werkelijk een heel ‘ internet- avontuur' ...ik ben een uur bezig geweest om uberhaupt een internetcafe te vinden...vervolgens een uur om mijn hotmail op te starten EN een uur om mijn verhaal te typen...viel internet eruit....ja en normal zou ik ontzettend balen, maar hier is het te verwachten en probeerde ik het opnieuw.....het process vanb typen-uitvallen heeft zich een aantal keer herhaald en ik heb me erbijneergelegd dat het niet ging werken.... Maar nu heb ik toch eindelijk internet gevonden en is dit mijn tweede poging (gisteren koste het me 5 uur, nu inmiddels 1 uur ;))

Dit is Afrika, dus ' Don't Worry, It's gonna be okey '.. Alles gaat hier langzaam en iedereen heeft de tijd en inmiddels heb ook IK me daaraan aangepast...

Als ik terug kom, heb ik iig een hoop geduld meegekregen geloof ik ;) Oke om het verhaal niet zo rommelig te maken als de vorige keer zal ik het dag voor dag een beetje beschrijven..Allereerst even: HET IS HIER FANTASTISCH. Ja, ik doe waarvoor ik gekomen ben, Ja ik geniet intens en volop van het Afrikaanse leven en de mensen hier om me heen. Het weeshuis zit in de ' middle of nowhere' zonder electriciteit en tussen een paar andere kleien hutjes..de mensen zijn vriendelijk en gek op blanke mensen...ze stormen op je af en willen je aanraken, zeggen allemaal: ‘ Hellowww, How areee youuuu' en de kleinste kindjes beginnen soms te huilen als ze je zien.. Ow wat is Ghana een prachtig land!

DE REIS en VERBLIJF

Ik zal de reis en de aankomst apart beschrijven en verder alle indrukken zo goed mogelijk proberen weer te geven...
Stel je een heel oud, krakkemikkig busje voor..gedaan? Ja....nou.... daarmee ging ik op vrijdag (7 okt) op naar het Noorden. Met 11 mensen en ongeveer 22 koffers moesten we daarin...' Dat lukt nooit' dacht ik..Maar ' don't worry' ..dat werkt wel.

Die koffers moesten gewoon even op het dak gehesen worden (spierballen gekweekt ;)), vastgezet met een paar touwen en klaar was kees.. ...Dit gebeurde allemaal om 3 uur snachts...en om ongeveer 5 uur ( *zucht* )waren we klaar voor vertrek, nou ja behalve dan dat de chauffeur eerst nog EVEN de auto ging wassen (ja echt waar!!!), zich ging omkleden en moest tanken en dit alles met een zo groot mogelijke glimlach op z'n gezicht...GEWELDIG niks gaat hier zoals je verwacht dat het gaat...dat maakt het leven hier heerlijk (voor de tijd dat ik hier zit dan he ;))

En toen op naar het Noorden..De rit was zo geweldig...Ik reed nu door het ‘ echte Afrika' waar ik voor gekomen was..We reden over de Bergen, tussen de bananenbomen de hutjes en kleien huisjes..overal waar je keek zag je vrouwen en kinderen met grote manden vol met voedsel en andere etenswaren op hun hoofd...zo'n mooi gezicht..En de weg? Nou ten eerste rijdt niemand hier constant, dat eerst even (het is zo: remmen, optrekken en SCHEUREN, gaten ontwijken, remmen...optrekken...remmen)......en de weg is OFWEL van slecht asfalt vol gaten OFWEL van zand vol hobbels..dus dit was een hele onderneming..maarr ow wat genoot ik van deze rit!!!15 uur later..ja let op 15 uur later arriveerden we in Tamale..vermoeid en vol indrukken!!!

Memuna onze host (Sophie en ik zitten bij dezelfde host) kwam ons ophalen op zaterdag...Ow even hoor (ja dit hoort nog helemaal niet bij zaterdag, maar goed) ze is echt zo'n lief mens. Ze wil daadwerkelijk Alles voor je doen en je OVERAL bij helpen!!! Ze haalde ons op en zo zijn we met de trotro naar Wulugu gegaan. Wulugu is de plaats waar ik verblijf. Het is een klein dorpje aan de doorgaande weg naar Bolgatanga..Opgepropt in een gammelend oud koekblik (de trotro dus)(tja die van ons vrijdag, viel nog wel mee, want hier was de deur eruit en alles was verroest en de stoelen waren stuk) vol stinkende afrikanen (en volgens mij ruik ik inmiddels hetzelfde door al het afrikaanse eten) vertrokken we.

Telkens als ik hier denk dat iets NIET ‘ erger' kan, vergis ik me..Zo zat ik opgepropt in de trotro met 4 andere mensen naast me en er kwamen steeds meer en meer mensen in dat busje o wow, dat was zweten zeg...Wat geweldig....

Helaas voor Rikkert is hij niet de eerste met zijn huewelijksaanzoek en ook niet de tweede ;) om de haverklap wordt me een huwelijksaanzoek gedaan ( en voor de Balancers die alle ‘ koningen' hebben opgezocht van en rondom Walewale: dit zijn idd allemaal chiefs van allemaal kleine dorpjes en de hoeveelheid van hun huwelijksaanzoeken staat in de top 10!!!) en inmiddels show ik iedereen de foto van Rikkert en roep ik dat ik getrouwd ben...alleen Memuna +familie weet hoe het zit en die roept al dat als ik met ‘ Rikkie (ja sorry lieverd, zo noemt ze je)' ga trouwen dat zed an naar Nederland komt...

Even over het gastgezin waar ik verblijf:

De mensen zijn ontzettend behulpzaam en ik bouw hier een thuisgevoel op voor de komende weken. Memuna is vooral ontzettend lief!! Het huisje is van een soort rood klei gemaakt en er is geen normale wc. Het is een gat in de grond, waaruit de vliegen omhoog vliegen, de kakkerlakken op alle muren lekker heen en weer kuieren en je de maden ziet krioelen, ook de salamanders vinden de wc blijkbaar een erg leuke plek om zich massaal te gaan verzamelen en zo heb ik dus regelmatig een heel dierentuin om me heen...Als je dus naar de wc gaat moet je eerst dat hele hok afspeuren op alle beesten, voordat je kan ‘ gaan hangen'...en nee er is ook geen douche.. ow wat primitief, en juist de reden waarvoor ik ben gekomen. Het douchen doe je door middel van een bakje waarmee je het water over je hoofd gooit.In dat water stop ik Dettol (desinfectiemiddel), waardoor ik naast zweet en een vleugje zeep (in de ochtend ;)) stink naar een of ander chemisch goedje.... En mijn kleren? Nou alles is, of wordt, rood van het zand en met allemaal witte kringen...

Mijn slaapkamer? Ik slaap buiten tussen de kippen en de hanen. En wie ooit bedacht heeft dat een haan alleen om 6uur sochtends kraait, ga ik persoonlijk de waarheid vertellen want ik heb hier een haan die het heerlijk vindt om zo ongeveer om het half uur te gaan kraaien...en dan VOORAL precies naast mijn oor...Laatst kwam die haan bij me op bed buurten, nou toen heeft dat beest de schrik van z'n leven gehad, want ik heb eerst de boel bijelkaar geschreeuwd (waardoor Memuna lachend aan kwam rennen) en toen dat beest weggejaagd..

Dus we slapen buiten, onder de mooiste sterrenhemel (en de klamboe) die je je maar kan voorstellen en af en toe met een plens regen..want het is regenseizoen..en ALS het hier regent, dan regent he took INEENS zonder aankondiging knetters hard..Dus dat betekent dat je in 1 keer EN gratis gedoucht bent EN je bed is gewassen...haha..

Wat is het leven hier arm zeg, het water haal ik bij de waterput samen met de drie oudste meiden die hier wonen (memuna en esti = vader en moeder, prosper en Pieter = de twee zoontjes, en dan heb je nog hordes ooms/tantes/neven en nichten..waarvan ik me heel vaak afvraag wie nou daadwerkelijk familie is, want iedereen is: sister/brother...ook ik ben nu sister Gabrielle)

En de eerste dag voelde ik me verloren..daar stond ik...midden in de rimboe....midden in de hitte...' wat nu?' ‘ wat ga ik doen?' jaa want ik wilde wat DOEN, niks doen is namelijk NIKS voor mij ;)..Dus hup ik ben mijn kleren gaan wassen, de buurt gaan verkennen met de jongens (dat wil zeggen handen geschud her en der en langzaam begon ik de grote armoede te bevatten)..Ja dit wilde ik, maar het was zwaar om te zien en te verwerken. Ik moest gaan wennen en leren om te gaan met alle armoede..Deze mensen hebben niks behalve hun kleien hutje, een geit of een kip, elkaar en hun geloof..

En al deze mensen stormen vol vreugde op je af en willen met je kennismaken

Het douchen valt mee, het is een geklungel dat geef ik toe, maar het water is best oke en het voelt heerlijk om voor even naar zeep te kunnen ruiken...

Ik ben ook meegeweest naar de kerk. In 1 woord: GEWELDIG. Ja je hebt een houten kont en bent vreselijk bezweet..maar wat gaaf en mooi hoe ze hier sterk in hun geloof staan. Daadwerkelijk alles draait erom. Ik doe mee aan de ‘ bijbellessen' en zie hun manier van geloven..Back to the basic, en daarom puur, echt en zo heerlijk om bij aanwezig te zijn. En de kerkdienst (let op: deze duurde 4 uur) zelf? Ik wist niet wat me overkwam..op een gegeven moment mocht namelijk iedereen de Heer prijzen, en dit was het sein om allemaal volledig ‘ los te breken' . De mensen stonden op en iedereen prees op zijn manier de Heer: schreeuwen, dansen, roepen, springen (en dit door , zeg 400 afrikanen TEGELIJK) Knetters..ik keek mijn ogen uit! Blijkbaar is het ook de bedoeling dat degene met de microfoon, op zijn hardst meetettert in dat ding tot het pijn doet aan je oren... (echt hilarisch...ik he been filmpje, dus ik laat het nog zien!!!)

Ik heb trouwens voorin de kerk moeten dansen, ja echt waar, met 800 ogen op me gericht...Dus dat was billen schudden geblazen (Anne zou het hier geweldig vinden ;)) maar als je eenmaal je schaamte loslaat, geniet van de vriendelijkheid en vreugde.. was het zo leuk en heb ik genoten!

WEESHUIS
Ik ga op de fiets naar het weeshuis. Dit is ongeveer 45 minuten fietsen over een rood zandpad tussen het hoge gras en de hutjes van klei en de zwaaiende kids..HEERLIJK..Het is zwaar, de fiets is gammel, maar tijdens deze rit voel ik me alleen op de wereld en heb de tijd om na te denken over alles wat ik ervaar en zie..

Het weeshuis is hetgeen waarvoor ik gekomen ben en wat ik hier aantrof deed spreekwoordelijk gezegd: mijn hart een paar tellen stoppen. De kids hebben geen normale bedden, geen douche en geen wc, geen electriciteit en geen familie meer. De toestand is schrijnend en raakt me enorm..ik voel ZOVEEL liefde voor hen opborrelen dat ik niet weet waar ik moet beginnen.. Er zijn 2 let op: 2 slaapkamertjes voor alle 41 kinderen..deze kamertjes zijn nou laten we zeggen: 3 bij 3 en niet meer dan dat...en ow al die lievende lachende koppies zjin geweldig..maar er is nergens geld voor.

Op het moment dat ik daar aankwam was net het laatste eten op en was er dus GEEN eten meer voor de kinderen..NIKS...door al jullie giften, kon ik de beslissing nemen om voor een maand het noodzakelijke basisvoedsel in te slaan..Dit koste mij 300 euro om 41 kinderen een maand (3x per dag) te voeden, ow wat heerlijk om dit geld bij me te hebben..dat WE wat kunnen betekenen hier..Want de liefde alleen is niet genoeg..Ook moeten de kids een hele lange afstand lopen om water te halen bij de waterput. Dit is zo verschrikkelijk ver en zelfs kinderen van 3 en 4 jaar moeten met een emmer vol water op hun hoofd teruglopen... De ezel die dit in het vervolg kan gaan doen, ga ik deze week kopen (plus een kar)..(en even voor de mensen van de weddenschap over de ezel (ARRY!!!) ja dat beest is 150 euro en de kar ook...dit maakt het: 300 euro!!!) Ook heb ik bakjes om uit te eten gekocht, want die hadden ze ook niet. Daarnaast ben ik twee schoolborden aan het maken om les te kunnen geven uit de boeken die ik heb meegebracht (en voor de volgende volunteers). Ik heb zoveel spullen bij me (de schoolboeken, knutselmateriaal, pennen, schriften, speelgoed) dat ik ook goede houten opbergboxen heb gekocht om het in te kunnen bewaren zonder dat het op de grond gegooid wordt.

Vandaag (maandag) heb ik de buitenkant van het weeshuis geverfd. Ik heb namelijk van jullie geld ook verf gekocht. Het weeshuis ziet er arm, ongezellig en niet als een ‘ thuisplekje' uit..Ik probeer een ‘ thuisgevoel' te verhogen door het weeshuis op te fleuren door de verf aan de buitenkant! Ow dit wordt echt heel mooi! Ik heb vandaag gezwoegd in de zon, maar wat wordt het mooi zeg! Bovenal: wat zijn de kinderen er blij mee!! Ze springen en dansen in het rond en vinden het Fantastisch!!!

Ik praat veel met Memuna over wat daadwerkelijk nodig is. (de markt: is een verhaal apart...dat zal ik een volgende keer doen....heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel mensen, heeeeeeeeeeeeeeeeeel veel kraampjes en veel drukte) Zo ga ik deze week ook bankjes en tafels kopen... Alle kinderen zitten op de (zanderige rode) grond en zijn zo constant vies en dus ook vaak ziek. Daarnaast zal ik proberen voor nog een maand eten te kopen zodat Memuna kan sparen voor de maand als ik wegben. Lieve mensen wat ben ik dankbaar voor het geld dat jullie gegeven hebben, daardoor kunnen deze kinderen ECHT geholpen worden.

Weetje wat het gekke is, alles wat normaal is thuis (en ook niet normaal) daar kan ik zo intens veel van genieten! Bijvoorbeeld: Het eten zit hier VOL olie, maar na een dag 1.5 uur te hebben gefietst in de brandende zon, te hebben gedanst/gespeeld/gezongen/geverfd/geknuffeld te hebben met de kinderen geniet ik zo van het eten!!Het leven is hier zwaar en ik wen eraan. Ik geniet van de zon, de regen, de mensen en de liefde voor elkaar...ik geniet van ‘ het leven' opzichzelf..

Sophie was trouwens vorige week maandag en dinsdag ziek, ow wat zielig om te zien. Ik bens amen met Memuna naar het ‘ziekenhuis' geweest in Walewale. Ow wat mogen wij in onze handen knijpen met de zorg voor de patienten in het Westen! Sophie was lijkbleek en continua an het overgeven...en de dokter daar??? Die keek er even naar en ging vervolgens op zijn dooie gemakje sophie op een weegschaal proberen te zetten, rustig haar bloeddruk meten om vervolgens na het word ‘ Wait' voor een uur te vertrekken...Tja ‘wachten' dat is iets waar de Afrikanen goed in zijn! De regels van tijd gelden hier niet (als de school om 8u begint, zijn de leraren pas om 10u allemaal op school.....ik geef daarom de sommige ochtenden les op de scholen: wiskunde en engels). Memuna is een vrouw die allesop alles zet voor de mensen om haar heen en heft zich flink ingezet voor Sophie. Na een test bleek ze geen malaria te hebben...Een andere infectie zou het kunnen zijn door de hoge koorts: advies? Rust pakken...Ik heb haar goed in de gaten gehouden en uiteindelijk knapte ze langzaam op (ze is nu weer de oude). Ik ben deze dagen (week) alleen gaan werken in het weeshuis...Dit zijn avontuurlijke ritten geweest naar Nabari! (het is maar ged dat rikkert (en papa!!!!) niet alles kan zien hoe het hier gaat...Bij veel dingen moet je maar niet over de risico's nadenken hier en gewoon maar DOEN! Dat maakt deze reis ook zo avontuurlijk...

Ik kan nog uren praten en ik vergeet de helft te typen en het is WEER een chaos geworden, ik wilde gewoon een indruk geven..Als ik terugkom heb ik foto's!!!

De kleren heb ik uitgedeeld. Ow wat waren ze daar blij mee!!! Jongens hadden meisjes shirtjes aan (want er was meer meisjeskleding), maar dat deed ze niks...ze hadden nieuwe kleding, ow wat geweldig zeg! Als ik jullie dat eens zou kunnen laten zien, dat was geweldig..Ik heb ze in koor heeeeeeeeeeel hard : THANK YOU laten schreeuwen..Allemaal foto's zijn gemaakt van de kids in deze kleding, ik zal deze zo snel mogelijk proberen te uploaden..

Ik ben gisteren naar Paga geweest naar de krokodillen EN ik heb op een krokodil gezeten! Jaja, hier spreekt de held zelf ( vooral op de foto lijkt dat zo, maar ik kneep em ook wel even hoor). Ik ben dit weekend namelijk op pad geweest met een paar mensen vanuit de eerste week in Accra (die allemaal vrijwiligerswerk doen rondom Walewale) Erg leuk om ervaringen uit te wisselen en te ontdekken dat we het moeilijk hebben met dezelfde dingen EN kunnen genieten van dezelfde dingen (Suiker in de thee bijvoorbeeld).....

En verder beleef ik veel op een dag (en nacht: laatst m'n zaklamp in ‘ het gat' laten vallen en deze er snachts staan uitvissen....)..Lekke band onderweg naar het weeshuis, vervolgens m'n ketting eraf, lesgegeven op scholen, voetballen met de kinderen op scholen, ‘s avonds met allemaal kinderen/jongeren spelletjes doen (alhoewel ik om 9u naar bed ga, want om 5uur als de zon opkomt staat iedereen hier al de vloer te vegen) etc..

En ja ik mis thuis en de normale dingen en ik heb mijn moeilijke momenten waarop ik verlang naar normaal eten en om niet in deze armoede te zitten..Deze momenten komen bij vlagen en dan denk ik eraan dat het voor mij een tijdelijke ervaring is..het erge is dat ik over 3 weken weer naar huis ga, en zij hier blijven. Daarom zal ik het beste uit mezelf en uit de giften van jullie halen om hier m'n steentje bij te dragen.

Ik heb gehoord dat veel van mijn smsjes niet zijn aangekomen..ik kan namelijk veel mensen niet bereiken met het nummer dat ik heb! Heel apart, want bij sommigen komt het smsje aan en bij sommigen niet..weet iemand hoe dit kan?

Voor iedereen die heeft gereageerd bij mijn blog: Heerlijk om dat te kunnen lezen, het ontroert me om die lieve reacties te zien..Ik zou het liefste nu in dit berichtje iedereen even terug willen reageren, maar dat gaat niet, daarom echt zo ontzettend bedankt en zo fijn!!

Rikkert: Ik heb jou zo ontzettend lief en kijk e rook heel erg naar uit om weer THUIS te zijn!

Iris, Mark en Anne-Roos: een dike kroel en kus terug!

Voor alle mensen die willen bellen: het is een ‘ beetje' duurder dan gedacht...namelijk 1.54 per minuuut ;) Denk daar om!!!

Veel liefs en een dike kroel vanuit een heel heet Ghana

Ps: ik ga nu proberen foto's erop te zetten!!!