Tja en weer kan ik niet anders zeggen dan: wat een lieve reacties! Ik word er gewoon weerstil van, dat mijn leven hier zoveel indruk kan maken! Voor mij is het gewoon datgene wat ik meemaak en vertel..ik zit als een bezetene op de toetsenbord te rammen (ik type namelijk maar met 2 vingers) en er is me inmiddels ook alTWEE keer gevraagd of ik typeles wil geven (haha!!!!!)...De trotsheid die jullie uitspreken raakten ontroerd me, ik zit middenin mijn manier van leven hier en het besef komt bij vlagen en vooral vandaag (afscheid van de kids)...Dus echt zo fijn, zo lief en zo warm jullie woorden...het doet me goed...want ja ik verlang om terug te zijn naar de mensen die ik echt liefheb, waar ik me zo thuis voel..En dan klinkt 5 weken misschien kort, maar 5 weken zonder een warme knuffel, is soms wel zwaar..Dit stipte ik al even kort aan bij mn vorige blog..
De mensen zijn namelijk wel enorm aanrakerig, maar als het daadwerkelijk gaat om knuffelen of bescherming bieden in de vorm van fysiek contact zie je geen enkele afrikaan dit doen..Ik probeer de bescherming EN de liefde te bieden bij de kinderen, ik probeer voor 5 weken de veilige haven te bieden en voor ze te zorgen...en af en toe...af en toe...verlang ik ook even naar de geborgenheid, even die arm om me heen waar ik kan schuilen. Op al deze momenten onderdruk ik dit verlangen hiernaar en zeg ik: kom op, sterk zijn, niet miepen!!! en dat doe ik...en daardoor, zal ik EXTRA genieten van de knuffels en liefde thuis..ow wat kan deze reis je van veel dingen bewust maken zeg..wat mogen we in onze handen knijpen met de rijkdom van 'liefhebben' en ' geliefd worden'!!

Even de algemene dingen
Heb ik al wel eens gezegd dat ik geen remmen heb op mijn fiets? Tja dit is gevaarlijk in Amsterdam (daar heb ik ze ook niet), maar in Afrika ben je daadwerkelijk een gevaar voor eigen leven..Hier is een 'witte' een attractie voor de mensen en een bedreiging voor de dieren en helaas wil ik onderweg nog wel eens meer dan 1 keer een kudde koeien INEENS (na een bocht) tegenkomen..tjaaa, daar fiets je dan..zonder je remmen....en binnen 5 meter een groep van zo'n 50 verwilderde magere lelijke koeien...shit...ja wat doe je dan...De koeien weten in elk geval wel wat ze moeten doen: ze kijken verschrikt op, beginnen allemaal als een vals koor te loeien en springerig te bewegen...en ik??? Ik gebruik mijn voeten als remmen en probeer ondertussen zigzaggend tussen de koeien door te komen, ow ow...ik zei al....ALLES is hier een onderneming....

Ook deze week heb ik een belangrijke ontdekking gedaan...Het water dat door de straten stroomt (overal) en langs de wegen, dat ik als riolering had bestempeld,IS het daadwerkelijk ook..ik moest namelijk op de markt heeeeeeel nodig plassen..Dus ik zei dat tegen Memuna en ja hoor, hup...ze pakt me bij mijn hand en sleurt me mee..Dan zie ik opeens een groot alumiumhokje.....' GO! I WAIT' ..Dus hup, ik open de deur en daar zie ik allemaal gaten naast elkaar met houten plankjes voor je voeten eronder...ook zie ik 5 andere vrouwen hangend boven deze gaten..Ik kijk naar beneden en zie het bekende watertje onder me door stromen..Okkeeeee, wat doe je dan..nou gewoon HUP geen gemekker, een vrij gat zoeken..en gaan hangen naast al die andere kreunende vrouwen (ja er werd niet alleen geplast)...tja dan komt punt 2: wc papier..ik moet eerst al mijn aandacht gebruiken om goed te mikken en dan moet ik provosorisch maar een stuk van mijn boodschappenlijstje afscheuren (ondertussen deze boodschappen in mijn hoofd herhalend) en gebruik dit als wcpapier...ow ow...ja soms (lees: elke keer als ik naar de wc moet) verlang ik echt enorm naar een normale wc en even wat privacy..knetters...echt alles is hier een onderneming opzich..waanzinnig gaaf!!!Lachend kom ik de wc uit en Memuna kijkt me vragend aan..tja...dit kan ik toch niet zo goed uitleggen..

Ik heb toch gezegd dat het een heel dierenparadijs is rondom mijn bed?! Noudan kan je voor afgelopen twee nachten het ' hele dorp' eraan toevoegen..Ja je leest het goed, ik ging slapen met het hele dorp (zeg zo'n 50 mensen) naast mn bed.. Memuna+familie heeft namelijk een megaslim systeem voor een snel mais-afpel-machine...Aangezien alles met de hand gaat, moet het mais ook met de hand van de kolf gehaald worden..Nou hoe krijg je dit nou snel voor elkaar? gewoon een tv op volume MAXIMAAL BUITEN neerzetten, alle mais ervoor neergooien en wachten...zo stroomt het volk (en vooral kids!!) vanzelf op het binnenpleintje binnen en gaat voor de tv zitten pellen..Dit is natuurlijk HEEL gezellig en kent zo zijn voordelen...Zo hoefde ik niet ALLEEN te gaan slapen (mijn bed stond namelijk temidden van alle mensen)en heb ik ontdekt dat de NO-privacy hier nog verder doorgevoerd kon worden..Het enige nadeel was dat mijn slaapgehalte ietwat laag was, verder alles tiptop in orde...Ow ow het leven is hier echt zo verrassend!! GEWELDIG!!

Gewoon ' LEVEN'
Weetje wat ik zo zal missen als ik weg ben? Ik zal het missen om me bezig te houden met NIKS anders dan datgene wat de dag je brengt..Niks geen planning, gewoon LEVEN..genieten van ALLE momenten als opzichzelf staande momenten, ALLES waarderen en nemen zoals het is..Hierdoor worden de normaalste dingen zo waardevol en kan ik genieten van de kleine extraatjes en de kleine momentjes..Ik geniet intens van de dingen hier die ik thuis als normaal beschouw. het eten, het maken ervan en bovenal van alle mensen opzich..om deze mensen ECHT te begroeten en dus niet alleen maar gedag zeggen, echt de tijd (hebben ze genoeg ;)) nemen voor iedereen, geen haast te hebben (nou ja misschien lijkt het 'soms' alsofIK haast heb op de fiets als ik mensen aan het begroeten ben onderweg...want Memuna heeft te horen gekregen van allemaal mensen dat ik fiets als een vent..)
Weetje het komt hierop neer: ik hoef nergens heen, ik heb OVERAL de tijd voorben daarom alleen maar bezig met het 'leven' opzich...

Lekkerrrrrrr ding!!!
Ik had nog een gedeelte van het geld over en zo ben ik vorige week donderdag weer naar de markt gegaan. Oke de markt is een avontuur op zich, maar ' het ernaartoe gaan' is ook een hele uitdaging.. We zouden om 8u smorgens weggaan...Dus om 8u stipt zegt Memuna: zullen we gaan? Ja ik ben er klaar voor..Vervolgens pak ik mn tas (LEES: geld) en kunnen we gaan..Dan lopen we......10 m later staan we stil bij de grote weg ' Zowwww'...en dan begint de reis: WACHTEN op je vervoer..Zo duurt het gemiddeld nog zo'n 2 uur voordat je een Trotro vindt die EN naar bolga gaat EN waar nog plaatsen zijn (nou ja plaatsen: lees wat ruimte is) EN die dan ook nog eens stopt als je staat te bedelen langs de weg...zo zou je BIJNA moe zijn voor je vertrek..Even tussendoor hoor, ja doordat ik dit schrijf moet ik denken aan wat er steeds gebeurt in de trotro..ik heb Menuna namelijk het woord: ' Lekker ding' geleerd...oeps foutje....dus die is steeds in haar nopjes als we weer op pad gaan, want...die zit me toch een potje te chancen!! ' Hellowwwwwww....LEKKERRRRRRR DINGGGG' zegt ze tegen elke afrikaan die maar een beetje jong en wat mannelijks heeft..Vervolgens roept ze om mijn aandacht en vraagt ze: ' And? Lekkkerrr dingg???' haha....soms schud ik mijn hoofd en af en toe knik ik maar om haar een pleziertje te gunnen..tot ik erachter kwam dat Memuna in geuren en kleuren aan die afrikaan uitlegt wat Lekker ding betekent, en het aantal huwelijksaanzoeken me iets te hoog werd...haha...zo komisch!!
Ik heb goed overwogen wat ik van het geld zal kopen en het is op het volgende neergekomen. Ook al is het het minst tastbare, ik heb gekozen voor nog een maand voedsel..zo is er tot halverwege december genoeg te eten voor de kinderen. Want wat hebben de kinderen aan een rugzak als hun maag rommelt, dus dit heb ik ingeslagen..daarnaast slapen de kinderen allemaal op matrassen op de grond. Deze matrassen zijn gekocht door vorige vrijwilligers, maar doordat het weeshuis van klei is, worden deze matten vies en snel lelijk...Ik heb allemaal matten gekocht (wat hier gebruikelijk is om als ' bed' te gebruiken) om onder de matrassen te leggen. Daarnaast heb ik een touw voor de ezel gekocht EN de dierentuin nog verder uitgebreid met: Kippen en geiten!! Jaja als de voorplanting een beetje meezit, hebben de kinderen EN geiten EN een lekker kerstmaal..Ook heb ik van het laatste restje geld allemaal lekkere dingen gekocht voor de kinderen voor een afscheidsfeestje.

Afscheidsfeest hostfamily
VRIJDAG afscheidsfeest 1: Ik heb voor de hele familie let op: hele familie (ooms, tantes, neven en nichten) pannekoeken gebakken als afscheidsmaaltijd..Knetters...nou dit was een heel avontuur...Ik deed alsof ik de kenner was en natuurlijk middenin afrika voor 20 mensen wel even pannekoeken kon bakken...(terwijl ik ondertussen wist dat ik NIKS aan het getal 20 had, want ze eten hier allemaal als een paard EN het zou maar zo kunnen zijn dan jan en alleman 'even' langskomt)..Dus 80 eieren, 3 volle zaken broodmeel (er was niks anders) 3 zakken suiker, wat zout en melk ging ik aan de slag..Tja mixers kennen ze niet, handen wel...dus samen met Memuna en Suzy (dochter) ging ik aan de slag..Deze dag was echt geweldig...Nadat de deeg leek op het deeg dat ik maak in Nederland, kwam het spannendste moment van de dag....ik maakte 1 pannekoek en hoe zou het smaken????? HEEEEEERRRRLIJK!!!!!!!!!! (ja echt waar!! Oke, misschien is het NOG lekkerder omdat ik alle dagen van Memuna rijst krijg, maar het zag eruit als een pannekoek, het smaakte zo en dus was ik reteblij) Nu liet ik ze het proeven..Nou je had erbij moeten zijn, zooooo lekker vonden ze het..Ze zijn nu al bezig dat ze dit met kerst ook gaan eten..GEWELDIG!!!.. De kinderen liepen te springen en ik heb van 3u smiddags tot 7 u savonds pannekoeken zitten bakken op een houten krukje...Ik genoot ervan dat ik dit kon doen en dat ik eindelijk mijn hostfamily wat kon leren qua koken..Om 7u was ik moe..moe van het bakken, concentreren, warmte van het vuur en moe van alle indrukken van die dag...maaaaar die blijdschap van de hele familie maakte alles goed. Om half 8 zat iedereen aan tafel (jaja...ik had een tafel met stoelen eromheen gezet) met een flesje coca cola en allemaal pannekoeken....GEWELDIG..
GISTEREN afscheidsfeest 2: Gisteren heb ik samen met het gezin en een paar familieleden gegeten..Speciaal voor deze gelegenheid had Memuna voor Sophie en mij Afrikaanse jurken laten maken..geweldig! Iedereen was gehuld in traditionele kleding...Deze mensen hebben als een stukje eigen familie gevoeld de afgelopen weken. Ze hebben alles op alles gezet mij te kunnen helpen om de kinderen te kunnen helpen..Ik ben ze enorm gaan waarderen en zal ze dan ook gaan oprecht gaan missen..Gek dat je na 5 weken zo'n band kan opbouwen met mensen van een andere cultuur en met een andere taal!

Het weeshuis en het afscheid
Ik heb op de ena-laatste dag een grote opblaasbal en bellenblaas aa nde kinderen gegeven ..Nou ik zal hier wat foto's van op de site zetten, want ze speelden alsof ze het mooiste kerstcadeau EVER hadden gekregen...Gillend, brullend en rennend van plezier speelden ze SAMEN met die bal...De bellenblaas? Hierbij blies het ene kind de bellen en zo'n 6 kinderen liepen de bellen te vangen..Ik keek vanonder de bomen toe..genietend en vol kippenvel op mn armen...wat een intense vreugde...ik kan geen woorden vinden voor de gevoelens die door mijn lijf gierden...ik kreeg een brok in mjijn keel, ow wat genoot ik van de aanblik van deze 40 spelende kinderen ipv 40 overlevende kinderen...Ik heb al vaak laten blijken dat ik enorm dankbaar ben voor al het geld dat zo massaal ingezameld is, om deze dankbaarheid namens de kinderen bij jullie te laten zien hebben wij een verrassing vor jullie gemaakt...jaja...ik zal alleen even beginnen met het slechte nieuws: ik kan het niet meenemen...het goede nieuws is: ik heb foto's!!
Ik heb namelijk de kinderen allemaal hun handjes op een groot vel papier laten zetten, hun handjes heb ik ingesmeerd met verf en zij hadden de grootste pret (ik ook !)! Alhoewel hetvoor mij ook even een middag was waarop ik HEEL hard politieagent moest spelen, want wat is er leuker dan heel ondeugend die ene verf-hand lekker overal op te zetten..Tja en dan ben je natuurlijk een favorietslachtoffer bij die kids..Dus even later had ik groene benen en armen...ach die kids genoten, thuis wachtte mijn bucketbath..en ik genoot van die stralende koppies...dus ja, wat maakte het uit..Ik heb alle mensen die mij geld/kleding/spulletjes hebben gegeven op het vel gezet..de kinderen hebben het speciaal voor jullie versierd...GAAF HE!!!! Als ik bij martin en ilse ben en hun kids een dagje mee op pad neem ben ik al bekaf...nu zijn het er 40... (mensen nog oppas nodig? 15 euro euro per uur, met een donatie vor ghana :P)
Elke dag fietste ik weg bij de kinderen en elke dag vond ik het zwaar...en ja ik zette me hier overheen, wantzelfs de kinderen hoorde je niet ' echt klagen'... dus ik herpakte mezelf elke dag en zeg: kom op, niet schuldig voelen...dit was een geweldige dag, meer heb je niet kunnen doen...zo ging het elke dag goed..tot aan vandaag..Vandaag is namelijk de laatste dag dat ik bij de kinderen was..Morgen(woensdag)vertrek ik om half 6 smorgens naar Accra..Ik heb vandaag afscheid van deze kinderen moeten nemen..Ik kan de woorden niet vinden om het uit te leggen, maar dit was zwaar: ' Gabriella, why do you have to go?' ' Don't go!!' en dan zoveel hoop zien glinsteren in die lieve oogjes...Van het laatste restje geld heb ik een groot afscheidsfeest georganiseerd om de kinderen een laatste geweldige dag te kunnen geven....met voor elk kind koekjes, toffees, kauwgom, cola, vis en rijst..Ze vonden het geweldig en gierden het uit..tot het moment aanbrak dat het vertrek heel dichtbij was...Daar kwamen de tranen...bij alle 40 kinderen...Ik heb geprobeerdsnel maar goed afscheid te nemen om het verdriet niet te benadrukken, maarJUIST de leuke 4 weken..Zo goed mogelijk probeerde ik deze tactiek door te zetten, alleen ook ik kon me nauwelijks beheersen en moest vechten tegen mijn eigen tranen: STERK ZIJN...dacht ik steeds...Ja, nu moet ik ineens de verantwoordelijkheid die ik voor deze kinderen heb opgebouwdlaten varen, ja ik WIST dit van te voren, maar iets weten en iets voelen zijn zulke verschillende dingen...Zingend, al tranen wegvegend bij de kids en vol liefde heb ik ze uitgezwaaid...daarstonden 40 kindertjes op de rode zandweg, voor hun kleurrijke huis, op hun blote voetjes met de snotterbellen uit hun neus en waterige oogjes mij driftig na te zwaaien..Owja dit was zwaar, en weer terwijl ik dit type raakt het me...Ineens moet je de knop omzetten....Tegelijk kan ik de blijdschap voelen voor wat WE hebben bereikt..ja ze hebben nu tenminste te eten, ze hebben goede bedden, bordjes om van te eten en heel wat speelgoed...ow wat heb ik genoten van deze tijd bij de kinderen...Nu al kijk ik terug met een overheersend gelukkig gevoel...wat heb ik GENOTEN!!!
Ja ik vind het moeilijk om weg te gaan en tegelijk heb ik enorm zin om thuis te komen..Ik heb 5 weken lang alles op alles gezet, mezelf tothet uiterste gedreven om alles aan de kinderen te geven en nu is het moment daar om terug te gaan..ja..ik ben klaar om naar huis te gaan..

Wat nu?
Ik ben inmiddels in Tamale aangekomen en vertrek morgen om half 6 naar Accra.Deze reis zal de hele dag en avond duren. Op donderdagnacht zal ik vervolgens naar Cape Coast gaan om zo vrijdag aan het strand te kunnen doorbrengen (whieeehoe...HOPEN OP ZON!!!)). Zaterdag zal ik weer in Accra zijn, omdat ik zaterdagavond terug zal vliegen naar Nederland...Ow wat heb ik daar zin in...Thuis zijn, mijn ervaringen te kunnen delen en weer terechtkomen inmijn 'normale leven' en bovenal weer thuis te zijn bij de liefste man van de hele wereld...

Lieve mensen, ik kan het blijven herhalen..Jullie steun/ hulp/ giftenheeft MIJ en de KINDEREN enorm geholpen...dankjewel!!

Veel liefs en een enorme dikke knuffel,

Gabrielle

Ps: Danique,zondag de laatste kaart!!!