Ow wat een geweldige lieve reacties. Ik zit hier midden in een onweersbui achter een computer in Walewale met de tranen op mijn wangen..
Ja, zulke lieve en bemoedigende woorden raken me en maken veel bij me los...Ik kan gewoon niet aangeven hoe fijn het is om jullie reacties te lezen!

Ik zal eerst even wat algemene dingen vertellen, en dan de grootste onderwerpen...ja sorry ik heb niet zoveel tijd in dit internetcafe en aangezien ik weer eens aan de race ben, vlieg ik om de haverklap hier naar de wc... En het is lastig om alle ervaringen en indrukken binnen ‘de dagen' te stoppen, juist omdat je je bewust wordt van bepaalde dingen door de tijd heen...

ALGEMENE DINGEN
Ik geniet hier enorm en intensen zit hier echt op mijn plek, het primitieve leven is zwaar en daardoor gaaf en een hele uitdaging. Ja de lichamelijke klachten zijn af en toe erg vervelend en ja ik verlang wel eens (lees: VAAK) naar een heerlijk stuk taart/koek, maar juist meeleven op de manier waarop hier geleefd wordt, is de beste manier om in het Afrikaans leven opgenomen te worden...Alles te halen uit de reis, wat erin zit en de mensen hier te kunnen begrijpen...Want dat is zo, ik ben hier nu drie weken en ik ben gewoon echt onderdeel geworden van het gezin en het dorp..Dit is heerlijk en maakt dat de tijd op sommige momenten echt vliegt!!!

Ik heb sinds gisteren iets ‘nieuws' ontdekt: want...als ik mijn bucketbath neem (een hokje met aluminiumplaten rondom je zonder deur en zonder dak) stinkt het steeds zo..Nou let op, nu heb ik ontdekt dat iedereen de douche gebruikt om....... in te plassen!!!! En ik maar steeds denken:Wat is dat water lekker warm aan mn blote voeten....whaaaaaa...thats africa zullen wemaar zeggen!! De wc blijft nog steeds even vies en daar zal ik denk ik niet zo snel aan wennen, haha...ik heb dan ook wat om naar uit te kijken.....Het is echt waar dat ik de kleine dingen (vooral in de weekenden als ik op pad ga) heel erg kan waarderen...Gewoon even een knuffel van een van de andere vrjiwilligers of die berichtjes op mijn site, maken dat ik hier rondloop met de tranen over m'n wangen...Tja, en dan komen de afrikanen aanrennen om te vragen wat voor MEGAprobleem ik heb..Als ik dan vertel dat het tranen zijn van geluk en liefde kijken ze me verbaasd aan en lachen wat...Hier zullen ze niet zo gauw huilen..

Ik kan inmiddels een paar basiszinnen in het Nampruli spreken (de taal van hier, nou ja van het gebied rondom Wulugu...want in elk gebied spreken ze een ander soort taal en dus kunnen de mensen van verschillende streken elkaar niet verstaan...lekker handig!!)..En weetje????? Er bestaat GEEN woord voor als het ' niet goed' met je gaat..Dus het gaat standaard zo:
Dasubaaa (goeiemorgen) - naaaaaaaa (goeiemorgen)
Dinyawula (hoe gaat het) - Alafia (uitstekend)
En er bestaat geen ander word dan Alafia! Whaaa komisch...Ik was op een begrafenis en deed deze manier van begroeten bij alle mensen en bij alle mensen ging het : ‘uitstekend'...echt een wonderlijk land dit...

Ander punt: Het hele dorp is erachter gekomen dat er snoep wordt uitgedeeld bij 'memuna's huis'....Ik loop namelijk vaak Mentos uit te delen en nu denkt iedereen dat ze gratis snoep kunnen komen ophalen...GEWELDIG!! Ik heb hier echt nergens privacy, niet op de wc, niet in mijn kamer..NERGENS...niet alleen ‘mijn ghanese familie', maar ook het hele dorp kan overal binnenlopen waar ik ben!!! Ik ben als een soort attractie aanwezig in het dorp waar iedereen even naar komt kijken en aan komt voelen..En al deze mensen zijn 'kennissen/familie' van Memuna..Nou als ik haar mag geloven is het hele dorp familie (ja Jurgen het kan dus nog erger ;))

AANKOPEN SPULLEN
Ik heb zoals gezegd van ons geld de ezel en de kar gekocht..Geweldige ervaring..Ik moet zeggen, alles wat ik hier beleef is als een avontuur! Ik ging met Memuna naar de markt in Bolgatanga..Ik moet even vermelden dat zij het heerlijk vindt om gedurende de hele weg hand in hand/gearmd te lopen..en als er dan mensen langslopen die ik groet in het Nampruli, is ze trots als een pauw joh!! ‘ This is my daughter!!!' Ik zei tegen haar: Zal ik je vanmiddag traktereren op een lunch bij een restaurant? Nou je had haar gezicht moeten zien, ze was blij als een klein kind en we gingen bijna huppelend weg (' Yessssss, Really??? ow GREAT, GREAT)Nou ja bijna....want we moesten EERST nog een trotro aanhouden..En ja om een ezel te kopen, moet je vroeg op de markt zijn want de sterkste ezels worden er als eerste uitgehaald...Dus zoals bij alles, moesten we ook op ons vervoer wachten....maar geen nood, Memuna leerde me handgebaren hoe je moest ‘smeken' om auto's te laten stoppen en om zo mee te kunnen liften...daar stond ik langs de weg: met mijn tas vol geld voor de ezel+kar te bedelen voor een auto...welke trouwens allemaal toeterend en zwaaiend langsscheurden!! Ik lag in een deuk..ow wat een geweldige manier van leven is dit..Gewoon nemen zoals alles komt...het is ECHT Carpe Diem hier, nou ja nog eerder: pluk het moment, want alles gaat zoals het gaat...

De markt in Bolga moet je je voorstellen als: EEN MASSA MENSEN, kinderen in hun nakie spelend tussen de geitenpoep, kippen en natuurlijk al het aanbod van voedsel. Ik loop hier dan genietend, al geld uitgevend op het Afrikaanse ritme (lees: heupwiegend en SLOOM) tussendoor..
En ow wat was het gaaf om op zoek te gaan naar de ezel! na een half uur de meest smalle steegjes, vol naakte kinderen, afgeslachte koeien en Allah muziek (hier zijn ze moslim) te hebben gepasseerd kwamen we bij een open stuk waar zo'n 30 ezels bijelkaar stonden......De dierenbescherming zou hier overuren maken..
Ik had een 'ezelkenner'meegenomen uit het dorp om de meest sterke ezel uit tekunnen kiezen..en ik kan er niet over op houden om te vertellen, maar ik keek daar ECHT mijn ogen uit.....Tussen de ezels zaten namelijk vrouwen (met kinderen aan de borst) gewoon sla (ja SLA) te verkopen..Ennou komt de klap op de vuurpijl...in een ommuurd stukje, tussen de ezels, stond een man zich van TOP tot TEEN te wassen en iedereen vond dit de normaalste zaak van de wereld..Ow wat een heerlijk land is dit zeg, whaaaa, echt lachen.. Een half uur later stond ik daar temidden van alle ezels, mensen en groenten metde ezel aan een touw in mijn handen...Daar stond ik metonze ezel..........Tja.....wat nu????

De ezelkenner heeft me geholpenenheeft de ezel van me overgenomen en meegenomen naar Wulugu..
Ook moet je hier maar niet TE veel nadenken over je veiligheid, tuurlijk ja ik let op en ik ben heel voorzichtig...maar op sommige momenten kan je niet anders dan vertrouwen op Memuna..Zo stond ik na de aankoop van de ezel te speuren naar plaatsen waar een kar verkocht zou kunnen worden..Plots komt Memuna naast me staan en en houdt ze ineens een Motor aan en zegt ze ja: spring achterop!!! (‘ Gabrielle, SIT!!) (Ja alles gaat hier als in een soort van bevelen, ze bedoelen het niet zo, maar ze zijn niet anders gewend...dus het is ofwel: COME, SIT, EAT oid..haha...echt lachen...en vooral als ik eraan denk hoe ik zou reageren als mensen dit bij me in Nederland zouden doen...Ik denk dat ik dan juist precies het tegenovergestelde zou doen en hier???? De meeste bevelen volg ik op,,,,,,haha...ja waar!!!) en ik denk: waarheen? maar goed, ik vertrouw op haar en spring achterop..Daar zit ik dan middenin Afrika, bij een of andere vent achterop de motor die continu schreeuwt:How are you?, zonder te weten waar ik heen ga... Knetters wat een ervaring, maar ik geniet..Ik geniet van de wind door mijn haren, de vrijheid en het idée dat ik een kar ga kopen voor de kinderen....en uiteindelijkstopt deze beste man netjes bij de markt waar de karren verkocht worden..Ik heb een prachtige kar gekocht en heb deze groen laten verven..

Naast de kar en de ezel heb ik ook voor alle kinderen bakjes gekocht waar ze uit kunnen eten en de bankjes en de tafels en owwww als ik jullie, ja, JULLIE, degene die ervoor verantwoordelijk zijn dat al deze aankopen gedaan konden worden, eens kon laten zien hoe de reacties waren van deze kinderen, dan zouden jullie net als mij..........stilvallen, de tranen wegslikken en genietend toekijken bij het gejuich en geschreeuw van deze kinderen om deze spullen die ze krijgen..Ze schreeuwen de longen uit hun magere lijfjes om het feit dat ze en kar+ezel hebben om het water te dragen, dat ze het niet zelf hoeven doen...Ze zingen van blijdschap dat ze kunnen ZITTEN...Ze lachen en genieten van een bakje waaruit ze kunnen gaan eten en ze vliegen me om de hals..Ik heb ze verteld waar het geld vandaan komt..Dat er allemaal mensen in Nederland zijn die me geld hebben gegeven voor hen, dat al deze lieve mensen hiervoor verantwoordelijk zijn...Plots stak een van de kinderen haar hand op (5 jaar) en zegt: ' We are so glad....God bless those people' IK hoef hier geen woorden aan toe te voegen...

Het verven
Het weeshuis, de banken, de tafels, de dozen zijn geverfd!! Het was heet, m'n rug was rood als een kreeft, de wanden zaten vol spinnen en salamanders en brokkelde af en toe (lees: heel vaak) af, maar: HET IS GELUKT!!!! En ik ben echt tevreden met het resultaat! En de kinderen? Die zingen, joelen en gillen dat ze het mooiste huis hebben van het hele dorp (is ook zo moet ik zeggen ;)) De bovenkant is lichtroze geworden en de onderkant lichtblauw (ik zal als het lukt foto's erop zetten)..De luiken en deuren in fel appeltjesgroen...Ik heb vanaf het begin mijn perfectionisme maar laten varen en de kinderen laten meehelpen..Nou die hadden deze drie dagen de tijd van hun leven..Ze kwakten de verf letterlijk OVERAL en hadden de grootste lol..En ik? Ik genoot van de lol en probeerde het nog enigzins netjes op de muur te laten komen..( is REDELIJK gelukt) ow wat heerlijk dat ze hier zo van kunnen genieten. Vooral voor henzelf is het goed om hun EIGEN huis mooi te maken, ipv dat het voor ze wordt gedaan...Zo krijgen ze nog meer het tuisgevoel wat ik ze zo graag geven wil...
Ik wilde heel graag een mooi vers uit de bijbel op de muur verven..Tja dit was alleen IETS lastiger dan gedacht. Ik had namelijk olieverf gekocht (zwart) om de letters mee te maken, en vind maar eens iets van terpetine om het te verdunnen..nee, dat lukt niet..Dus hup, nadenken: wat is de oplossing? ineens bedacht ik me dat ik op een van de eerste dagen op de foto was gekomen met met de chief van Nabari en omdat hij toch al met me wilde trouwen dacht ik: weetje, wie niet waagt wie niet wint..ik vraag hem om een gunst....Dus ik trok de stoute schoenen aan en heb bij hem aangeklopt voor kerosine, en ja hoor...er was nog wel wat van de motor! hebbes! Hiermee kon ik de verf verdunnen..
En zo kon ik, nadat ik met VEEL geduld eerste alles met schoolbordkrijt op de muur had geschreven, de tekst erop verven..ik wilde heel graag iets doen met het verhaal over Jezus die tegen de discipelen zegt dat de kinderen, juist de kinderen, bij hem mogen komen..en zo is het uiteindelijk deze tekst geworden:

Welcome to nabari ChildCare Home
' Jesus said: let the children come to me, and do not stop them' matthew 19: 13-15

Ik heb van de vader van Lydia bijbels meegekregen en ik lees elke dag als ik werk een stuk met hen uit de bijbel...Natuurlijk was dit verhaal vandaag favoriet en heb ik ze in een vorm van een toneelspel het verhaal na laten spelen (dit vooral om mezelf wat rust te geven om die letters op de muur te krijgen)
Even hoor...dat verven ging niet zoals hier makkelijk met een roller..ik heb namelijk heel Noord Ghana afgezocht naar rollers en die waren daadwerkelijk overal : 'Finished' zoals ze dat hier noemen.. Dus het ging met kwasten, maar goed, ik had hulp van 40 kinderen die niet moe te krijgen waren, dus dat maakte opzich niet meer uit.....

Begrafenis
Ow wat leek deze dag goed te beginnen. Ik had vorige week vrijdag een begrafenis en daar gingen we (Sophie, Memuna en ik) met een TAXI!!!! (geen trotro!!! WHieeehaaaaaaaaa) naar toe..We zaten er zelfs maar met zn drieen in!! Wow, dit werd eens een keer NIET zweten en NIET naar ademhappen!!! Deze taxi was trouwens ook nog eens heel luxe, want let op: de ramen konden open!! (dit moest welliswaar met een tang gedaan worden maar dat doet er niet toe) EN er was een radio (de telefoon van de chauffeur stond op zn allerhardst en lag voorin)...Daar vertrokken we..een begrafenis is hier een feest en bestaat dan ook voornamelijk uit dansen, zingen en eten!! Na een minuut kwam de eerste lifter er bij in de taxi, ‘ oke' , dacht ik ‘ dit kan ik handelen'...maar ik had het nog niet gedacht of ik zag daar in de verte ook een groep (6 vrouwen) staan in traditionele kleding..NEE dacht ik...neee nee nee nee, toen de auto langzamer ging rijden..Maar het werd een JA, al deze vrouwen moesten mee in deze taxi..Zo zat ik met 9 mensen (inclusief baby + voedsel voor 60 mensen) opgepropt in een taxi scheurend over een rode HOBBELIGE zandweg..GEWELDIG!!! IK lag helemaal in een deuk en die vrouwen weer om mij omdat ik erom moest lachen!!

De begrafenis was een hele ervaring opzich..De mannen zaten onder de bomen te niksen en de vrouwen (in hun mooiste kleding) in de brandende zon te koken..Ik heb genoten van de manier van ‘ feestvieren' bij deze begrafenis, gespeeld met de kinderen en meegekookt en gegeten..Net na de middag ben ik op de fiets doorgegaan naar het weeshuis ....Daar kreeg ik iets te horen waar ik ontzettend van schrok..Rahi, de kok..was ziek en lag thuis..Op een of andere manier maakte me (ze spreken ECHT slecht engels) de manier waarop gepraat werd me wat onrustig en ben ik op de fiets een kijkje gaan nemen bij Rahi..zij offert tenslotte alles op om elke dag voor deze kinderen te kunnen koken..Daar troffen we (sophie was mee) haar, halfnaakt en met een vertrokken gezicht van de pijn, liggend op de kleienvloer, aan..Ik schrok..ow wat was de taalbarriere NU lasting zeg...Wat is er aan de hand? Ik wist dat haar broer EN kleindochter net waren omgekomen (ja echt nog een verhaal apart, maar dat schrijf ik niet allemaal op) en vroeg me af of ze zo slecht eraan toe was door iets lichamelijks of geestelijk..Intuitief voelde ik date er iets niet klopte, ze zag er zo slecht uit en ze bleef maar met haar hand op haar hart duwen en zeggen: boem boem boem...Ik nam het zekere voor het onzekere (ze had geen geld voor het ziekenhuis,,,,en al had ze het wel....mensen gaan hier niet zo snel naar het ziekenhuis......) en wilde haar meenemen naar het ziekenhuis..En ik heb mijn fiets gepakt en ben naar Memuna op de begrafenis gesjeesd...Hijgend kwam ik daar aan en vertelde het verhaal, Memuna nam geen risico en belde meteen de taxi voor het ziekenhuis. Rahi is opgehaald en met Memuna naar het ziekenhuis gegaan..Uren heb ik gewacht op Memuna en ik hoorde later dat Rahi een hartaanval had gehad in het ziekenhuis en ze medicijnen daar heeft gekregen..Het is dus goed afgelopen..Maar ow dat hakte er wel even in zeg..dit was echt een zware dag..Met rahi gaat het inmiddels veel beter. Ze is nog thuis aan het ‘ aansterken' en nu moet het oudste kind voor alle kinderen in het weeshuis koken..

De warmte en de vriendelijkheid
Trouwens he, even heel wat anders..ja een gekke overgang..maar ja...je moet hier met ALLES doorgaan anders lukt het je niet.. hier roept iedereen je ZO vrolijk toe en iedereen is ZO hartelijk! Wanneer ik na een dag werken het dorp weer in kom fietsen, roept iedereen: elk kind, elke man en elke vrouw: Hellowww, you are wellleeeecommmee!! Ik geniet van de gastvrijheid, de warmte ende oprechte liefde . Bij het weeshuis verstaan we elkaar niet en toch kunnen we elkaar van alles duidelijk maken (de kokkin en de oudere mensen die daar zijn)..Ow en die kinderen, wat geniet ik van al die handjes, die lachende koppies, die vreugde, die pretoogjes...dat is waarvoor je het doet..Heerlijk vind ik het om met ze te kunnen kroelen en op die manier mijn aandachtte kunnen geven..Ik probeer ze alle liefde te kunnen geven die er in me zit, gewoon omdat ze het verdienen....
Vaak stel ik mezelf de vraag: Hoe kan ik voor deze kinderennu iets goedmaken voor het feit dat ze geen vader en moeder hebben? Dat gaat niet en probeer ik niet van mijzelf te verwachten...ik kan alleen al mijn energie, liefde en aandacht aan dekinderen geven...en ja...aan het einde van de dag (rond een uur of 9:)) ben ik, ja IK, doodop en val als een blok in slaap...ik zie de kippen, de hanen, kikkers en ezel niet meer en val in slaap..Ik verlang van mijzelf ALLES te geven op de dagen in het weeshuis. Dat is dus naast het verven,lesgeven, spullen uitdelen, zingen, dansen, knutselen, knuffelen...bovenal LIEFDE geven..En ow wat zijn ze blij met de kleinste aandacht en kleinste dingen..

En het erge is, hier is het blijkbaar normaal dat de volwassenen de kinderen slaan..Niet alleen met de hand, maar ook met een stok of liniaal..helaas blijft het dan niet bij 1 of twee klappen en dit is een van de moeilijkste dingen om te zien gebeuren..Ik leg de volwassenen uit dat de kinderen ook op een andere manier ‘opgevoed' (zover als als sprake van is....de kokkin kookt voor de 41 kinderen en aangezien alle drie de maaltijden zo'n 2 uur voorbereidingstijd hebben, is er weinig...zeg: GEEN....tijd voor de kinderen en moeten ze zichzelf redden...ze moeten zelf leven, nu ja OVERleven...de ouderen die daar ook rondlopen, negeren de kinderen) kunnen worden, want wat gebeurt er..de kinderen vertonen imitatiegedrag en meppen zo elkaar ook flink inelkaar..Ik probeer zo goed als ik kan ' het positieve beloningsssysteem' hier te leren, maar ik vraag me af of ze dit daadwerkelijk doorvoeren..En ik zou naief zijn als ik dat daadwerkelijk zou geloven..Ik leg de kinderen dan uit dat slaan en vechten echt niet goed is. Dat de Here God een God vol liefde is en ik vertel de kinderen over wat er in de bijbel: heb je naaste lief net als jezelf...Ow als deze woorden ook maar bij een paar kinderen omgezet worden in daden zou ik al zo gelukkig zijn..Het leven is hier zwaar voor de kinderen..En ik? Ik geniet ervan om echt, ja ECHT, hard te werken, mijn handen uit de mouwen te steken...Alles op alles te zetten om in de tijd dat ik er ben alles van mezelf en van jullie te kunnen geven..En ook dit eist ook voor mij, alhoewel ik had gedacht en van mezelf had verwacht dat ik alles hier wel aankon, ook voor mij eist dit soms even zijn tol....

Ik ging een weekend naar Mole National Park op Safari..Ik had dit me voorgesteld als een echte vakantie en genoot van het vooruitzicht..Eindelijk een aantal dagen rust en gewoon even er tussenuit, dat zou me goed doen, dacht ik..helaas kwam ik echt van een ' koude kermis' thuis...Ik had ineens TIJD over, ik gunde mijn lichaam en mijn geest de rust.....en...... echt ik voelde me leeg, ontzettend moe en wilde alleen maar slapen..ik kon de hele dag door wel huilen en kon nergens energie voor op brengen..Het was alsof ik nu de klap kreeg van de zware inspanningen en mentale ervaringen..Ik werd boos op mezelf: Kom op Gabrielle, DOORZETTEN..niet zeuren, hup jezelf herpakken en doorgaan..Helaas lukte dit dit weekend niet....ik dacht steeds: nou ik kan dit makkelijk aan, maar dit weekend kwam ik erachter dat ook IK even een stap op m'n plaatst moest doen...De ontspanning bracht me de kennis van mijn inspanning en dat ik dit ook echt heel zwaar vind..Straks ga ik weg en laat ik deze mensen achter, de omstandigheden zullen dan misschien iets beter zijn in materieele zin, maar hoe zal het gaan met de aandacht voor deze kinderen, hoe zal het gaan met de opvoeding? Hoe zal het gaan met deze lieve mensen waar ik al zoveel voor kan voelen...Ik weet dat Travelactive zich meer met dit weeshuis gaat bezighouden en dat stelt me dan al enigzins gerust....

Door deze rust in het weekend, het inzicht van mijn eigen mentale en fysieke vermoeidheid maakte het juist ook weer dat ik daardoor waardeer wat ik, en WE, doe(N)...Ik heb toegegeven aan de moeheid en heb veel geslapen..Het is inmiddels dinsdag en ik kan niet wachten op morgen om weer aan het werk te gaan..Morgen ga ik namelijk het blackboard schilderen ( ik heb de mensen van het dorp van hout de borden laten maken, de verf moet er nu alleen nog op!!)

Lieve mensen, wat een lang verhaal he...tja..zo krijgen jullie hopelijk genoeg indrukken..ik heb nog maar 1.5 week en wat ga ik hierin doen? Ik ga voor nog een maand voedsel kopen van het geld wat ik overheb. Ook heb ik geld van Aukje (de vorige vrijwilliger) gekregen voor de ezel. Deze is inmiddels al gekocht en daarom zal ik gaan kijken naar iets van voetbaldoeltjes, voetballen, schooltassen of andere spullen. Ik zal met Memuna erover hebben wat het meeste nodig is..

Echt onwijs bedankt voor alle lieve woorden en berichtjes, ik ga ze zo nog een keer lezen! Ik houd jullie op de hoogte!

Veel liefs, warmte, intens veel dank voor al het geld, een enorme knuffel (ja dat mis ik hier wel hoor!!)