Carpe Diem - Thuis

Zondagochtend ben ik teruggekomen in (het koude!!!!) Nederland..Ow wat heerlijk om weer thuis te zijn, te kunnen nagenieten van de foto's, de verhalen te mogen vertellen, rond te fietsen in het prachtige herfstlandschap en natuurlijk AL DIE KNUFFELS te mogen ontvangen!!!!!!
Dit is de laatste blog die ik zal schrijven en dus ook mijn kans om nogmaals en oprecht vanuit mijn hart iedereenENORM te bedanken voor de lieve woorden op de site, de steun en alle giften!!

Ik heb intens, enorm en volop genotenENveel geleerd van deze reis: Demanier van LEVEN, de grote mate van vrijheid, het puur mogen liefhebben, en daarnaast het ZIJN op zichzelf mogen ervarennaast hethetalleen maar DOEN..

Ja, Afrika.....Nabari, heeft echt een speciaal plekje in m'n hart....Ja, deze reis en ervaring is een droom die ik heb kunnen waarmaken...

Wat ik jullieniet wil onthouden is de lijst met ALLES wat ik dankzij JULLIE giften EN vertrouwen heb aangeschaft is in het weeshuis:
- Voedsel!!!! (voor 2,5 mnd)
- Kinderboerderij (ezel, geiten, kippen)
- Kerstmaaltijd (kippen en geiten)
- Kar (voor de ezel)
- Emmers
- Bedden
- Borden
- Banken
- Tafels
- Een geverfd huis
- Kleding
- Schoenen
- Speelgoed
- Knuffels
- Twee schoolborden en heeeeeeel veel schoolkrijtjes
- Lesmateriaal (Verschillende rekenmethoden, taalboeken, 'leren schrijven boeken',woordenboeken...alles in het Engels + uitleg/handleiding voor de 'docent')
- Schriften
- Pennen, potloden, stiften en puntenslijpers
-Engelse leesboeken
- Bijbels
- Knutselspullen(scharen, lijm, vouwblaadjes, gekleurd papier, kleurplaten, stickers)

En nu? Nu kijk ik voldaan, tevreden en toch wel met een'beetje' heimwee terug op de mooie tijd in Ghana. Ik blijf via Travelactive goed op de hoogte van het weeshuis en zal het weeshuis blijven steunen vanuit Nederland..

Lieve mensen, Carpe Diem, dag in dag uit, moment op moment....echt....voor 5 weken heb ik dit mogen ervaren en ik wens en hoop dat we dit allemaal mogen (blijven) doen!

'DANCE, like no one is watching
LOVE, like you'll never be hurt
SING, like no one is listening
LIVE, like it's your last day on earth'

Een dikke knuffel en veel liefs,

Gabrielle

There is no way to happiness - happiness is the way - AFSCHEID

Tja en weer kan ik niet anders zeggen dan: wat een lieve reacties! Ik word er gewoon weerstil van, dat mijn leven hier zoveel indruk kan maken! Voor mij is het gewoon datgene wat ik meemaak en vertel..ik zit als een bezetene op de toetsenbord te rammen (ik type namelijk maar met 2 vingers) en er is me inmiddels ook alTWEE keer gevraagd of ik typeles wil geven (haha!!!!!)...De trotsheid die jullie uitspreken raakten ontroerd me, ik zit middenin mijn manier van leven hier en het besef komt bij vlagen en vooral vandaag (afscheid van de kids)...Dus echt zo fijn, zo lief en zo warm jullie woorden...het doet me goed...want ja ik verlang om terug te zijn naar de mensen die ik echt liefheb, waar ik me zo thuis voel..En dan klinkt 5 weken misschien kort, maar 5 weken zonder een warme knuffel, is soms wel zwaar..Dit stipte ik al even kort aan bij mn vorige blog..
De mensen zijn namelijk wel enorm aanrakerig, maar als het daadwerkelijk gaat om knuffelen of bescherming bieden in de vorm van fysiek contact zie je geen enkele afrikaan dit doen..Ik probeer de bescherming EN de liefde te bieden bij de kinderen, ik probeer voor 5 weken de veilige haven te bieden en voor ze te zorgen...en af en toe...af en toe...verlang ik ook even naar de geborgenheid, even die arm om me heen waar ik kan schuilen. Op al deze momenten onderdruk ik dit verlangen hiernaar en zeg ik: kom op, sterk zijn, niet miepen!!! en dat doe ik...en daardoor, zal ik EXTRA genieten van de knuffels en liefde thuis..ow wat kan deze reis je van veel dingen bewust maken zeg..wat mogen we in onze handen knijpen met de rijkdom van 'liefhebben' en ' geliefd worden'!!

Even de algemene dingen
Heb ik al wel eens gezegd dat ik geen remmen heb op mijn fiets? Tja dit is gevaarlijk in Amsterdam (daar heb ik ze ook niet), maar in Afrika ben je daadwerkelijk een gevaar voor eigen leven..Hier is een 'witte' een attractie voor de mensen en een bedreiging voor de dieren en helaas wil ik onderweg nog wel eens meer dan 1 keer een kudde koeien INEENS (na een bocht) tegenkomen..tjaaa, daar fiets je dan..zonder je remmen....en binnen 5 meter een groep van zo'n 50 verwilderde magere lelijke koeien...shit...ja wat doe je dan...De koeien weten in elk geval wel wat ze moeten doen: ze kijken verschrikt op, beginnen allemaal als een vals koor te loeien en springerig te bewegen...en ik??? Ik gebruik mijn voeten als remmen en probeer ondertussen zigzaggend tussen de koeien door te komen, ow ow...ik zei al....ALLES is hier een onderneming....

Ook deze week heb ik een belangrijke ontdekking gedaan...Het water dat door de straten stroomt (overal) en langs de wegen, dat ik als riolering had bestempeld,IS het daadwerkelijk ook..ik moest namelijk op de markt heeeeeeel nodig plassen..Dus ik zei dat tegen Memuna en ja hoor, hup...ze pakt me bij mijn hand en sleurt me mee..Dan zie ik opeens een groot alumiumhokje.....' GO! I WAIT' ..Dus hup, ik open de deur en daar zie ik allemaal gaten naast elkaar met houten plankjes voor je voeten eronder...ook zie ik 5 andere vrouwen hangend boven deze gaten..Ik kijk naar beneden en zie het bekende watertje onder me door stromen..Okkeeeee, wat doe je dan..nou gewoon HUP geen gemekker, een vrij gat zoeken..en gaan hangen naast al die andere kreunende vrouwen (ja er werd niet alleen geplast)...tja dan komt punt 2: wc papier..ik moet eerst al mijn aandacht gebruiken om goed te mikken en dan moet ik provosorisch maar een stuk van mijn boodschappenlijstje afscheuren (ondertussen deze boodschappen in mijn hoofd herhalend) en gebruik dit als wcpapier...ow ow...ja soms (lees: elke keer als ik naar de wc moet) verlang ik echt enorm naar een normale wc en even wat privacy..knetters...echt alles is hier een onderneming opzich..waanzinnig gaaf!!!Lachend kom ik de wc uit en Memuna kijkt me vragend aan..tja...dit kan ik toch niet zo goed uitleggen..

Ik heb toch gezegd dat het een heel dierenparadijs is rondom mijn bed?! Noudan kan je voor afgelopen twee nachten het ' hele dorp' eraan toevoegen..Ja je leest het goed, ik ging slapen met het hele dorp (zeg zo'n 50 mensen) naast mn bed.. Memuna+familie heeft namelijk een megaslim systeem voor een snel mais-afpel-machine...Aangezien alles met de hand gaat, moet het mais ook met de hand van de kolf gehaald worden..Nou hoe krijg je dit nou snel voor elkaar? gewoon een tv op volume MAXIMAAL BUITEN neerzetten, alle mais ervoor neergooien en wachten...zo stroomt het volk (en vooral kids!!) vanzelf op het binnenpleintje binnen en gaat voor de tv zitten pellen..Dit is natuurlijk HEEL gezellig en kent zo zijn voordelen...Zo hoefde ik niet ALLEEN te gaan slapen (mijn bed stond namelijk temidden van alle mensen)en heb ik ontdekt dat de NO-privacy hier nog verder doorgevoerd kon worden..Het enige nadeel was dat mijn slaapgehalte ietwat laag was, verder alles tiptop in orde...Ow ow het leven is hier echt zo verrassend!! GEWELDIG!!

Gewoon ' LEVEN'
Weetje wat ik zo zal missen als ik weg ben? Ik zal het missen om me bezig te houden met NIKS anders dan datgene wat de dag je brengt..Niks geen planning, gewoon LEVEN..genieten van ALLE momenten als opzichzelf staande momenten, ALLES waarderen en nemen zoals het is..Hierdoor worden de normaalste dingen zo waardevol en kan ik genieten van de kleine extraatjes en de kleine momentjes..Ik geniet intens van de dingen hier die ik thuis als normaal beschouw. het eten, het maken ervan en bovenal van alle mensen opzich..om deze mensen ECHT te begroeten en dus niet alleen maar gedag zeggen, echt de tijd (hebben ze genoeg ;)) nemen voor iedereen, geen haast te hebben (nou ja misschien lijkt het 'soms' alsofIK haast heb op de fiets als ik mensen aan het begroeten ben onderweg...want Memuna heeft te horen gekregen van allemaal mensen dat ik fiets als een vent..)
Weetje het komt hierop neer: ik hoef nergens heen, ik heb OVERAL de tijd voorben daarom alleen maar bezig met het 'leven' opzich...

Lekkerrrrrrr ding!!!
Ik had nog een gedeelte van het geld over en zo ben ik vorige week donderdag weer naar de markt gegaan. Oke de markt is een avontuur op zich, maar ' het ernaartoe gaan' is ook een hele uitdaging.. We zouden om 8u smorgens weggaan...Dus om 8u stipt zegt Memuna: zullen we gaan? Ja ik ben er klaar voor..Vervolgens pak ik mn tas (LEES: geld) en kunnen we gaan..Dan lopen we......10 m later staan we stil bij de grote weg ' Zowwww'...en dan begint de reis: WACHTEN op je vervoer..Zo duurt het gemiddeld nog zo'n 2 uur voordat je een Trotro vindt die EN naar bolga gaat EN waar nog plaatsen zijn (nou ja plaatsen: lees wat ruimte is) EN die dan ook nog eens stopt als je staat te bedelen langs de weg...zo zou je BIJNA moe zijn voor je vertrek..Even tussendoor hoor, ja doordat ik dit schrijf moet ik denken aan wat er steeds gebeurt in de trotro..ik heb Menuna namelijk het woord: ' Lekker ding' geleerd...oeps foutje....dus die is steeds in haar nopjes als we weer op pad gaan, want...die zit me toch een potje te chancen!! ' Hellowwwwwww....LEKKERRRRRRR DINGGGG' zegt ze tegen elke afrikaan die maar een beetje jong en wat mannelijks heeft..Vervolgens roept ze om mijn aandacht en vraagt ze: ' And? Lekkkerrr dingg???' haha....soms schud ik mijn hoofd en af en toe knik ik maar om haar een pleziertje te gunnen..tot ik erachter kwam dat Memuna in geuren en kleuren aan die afrikaan uitlegt wat Lekker ding betekent, en het aantal huwelijksaanzoeken me iets te hoog werd...haha...zo komisch!!
Ik heb goed overwogen wat ik van het geld zal kopen en het is op het volgende neergekomen. Ook al is het het minst tastbare, ik heb gekozen voor nog een maand voedsel..zo is er tot halverwege december genoeg te eten voor de kinderen. Want wat hebben de kinderen aan een rugzak als hun maag rommelt, dus dit heb ik ingeslagen..daarnaast slapen de kinderen allemaal op matrassen op de grond. Deze matrassen zijn gekocht door vorige vrijwilligers, maar doordat het weeshuis van klei is, worden deze matten vies en snel lelijk...Ik heb allemaal matten gekocht (wat hier gebruikelijk is om als ' bed' te gebruiken) om onder de matrassen te leggen. Daarnaast heb ik een touw voor de ezel gekocht EN de dierentuin nog verder uitgebreid met: Kippen en geiten!! Jaja als de voorplanting een beetje meezit, hebben de kinderen EN geiten EN een lekker kerstmaal..Ook heb ik van het laatste restje geld allemaal lekkere dingen gekocht voor de kinderen voor een afscheidsfeestje.

Afscheidsfeest hostfamily
VRIJDAG afscheidsfeest 1: Ik heb voor de hele familie let op: hele familie (ooms, tantes, neven en nichten) pannekoeken gebakken als afscheidsmaaltijd..Knetters...nou dit was een heel avontuur...Ik deed alsof ik de kenner was en natuurlijk middenin afrika voor 20 mensen wel even pannekoeken kon bakken...(terwijl ik ondertussen wist dat ik NIKS aan het getal 20 had, want ze eten hier allemaal als een paard EN het zou maar zo kunnen zijn dan jan en alleman 'even' langskomt)..Dus 80 eieren, 3 volle zaken broodmeel (er was niks anders) 3 zakken suiker, wat zout en melk ging ik aan de slag..Tja mixers kennen ze niet, handen wel...dus samen met Memuna en Suzy (dochter) ging ik aan de slag..Deze dag was echt geweldig...Nadat de deeg leek op het deeg dat ik maak in Nederland, kwam het spannendste moment van de dag....ik maakte 1 pannekoek en hoe zou het smaken????? HEEEEEERRRRLIJK!!!!!!!!!! (ja echt waar!! Oke, misschien is het NOG lekkerder omdat ik alle dagen van Memuna rijst krijg, maar het zag eruit als een pannekoek, het smaakte zo en dus was ik reteblij) Nu liet ik ze het proeven..Nou je had erbij moeten zijn, zooooo lekker vonden ze het..Ze zijn nu al bezig dat ze dit met kerst ook gaan eten..GEWELDIG!!!.. De kinderen liepen te springen en ik heb van 3u smiddags tot 7 u savonds pannekoeken zitten bakken op een houten krukje...Ik genoot ervan dat ik dit kon doen en dat ik eindelijk mijn hostfamily wat kon leren qua koken..Om 7u was ik moe..moe van het bakken, concentreren, warmte van het vuur en moe van alle indrukken van die dag...maaaaar die blijdschap van de hele familie maakte alles goed. Om half 8 zat iedereen aan tafel (jaja...ik had een tafel met stoelen eromheen gezet) met een flesje coca cola en allemaal pannekoeken....GEWELDIG..
GISTEREN afscheidsfeest 2: Gisteren heb ik samen met het gezin en een paar familieleden gegeten..Speciaal voor deze gelegenheid had Memuna voor Sophie en mij Afrikaanse jurken laten maken..geweldig! Iedereen was gehuld in traditionele kleding...Deze mensen hebben als een stukje eigen familie gevoeld de afgelopen weken. Ze hebben alles op alles gezet mij te kunnen helpen om de kinderen te kunnen helpen..Ik ben ze enorm gaan waarderen en zal ze dan ook gaan oprecht gaan missen..Gek dat je na 5 weken zo'n band kan opbouwen met mensen van een andere cultuur en met een andere taal!

Het weeshuis en het afscheid
Ik heb op de ena-laatste dag een grote opblaasbal en bellenblaas aa nde kinderen gegeven ..Nou ik zal hier wat foto's van op de site zetten, want ze speelden alsof ze het mooiste kerstcadeau EVER hadden gekregen...Gillend, brullend en rennend van plezier speelden ze SAMEN met die bal...De bellenblaas? Hierbij blies het ene kind de bellen en zo'n 6 kinderen liepen de bellen te vangen..Ik keek vanonder de bomen toe..genietend en vol kippenvel op mn armen...wat een intense vreugde...ik kan geen woorden vinden voor de gevoelens die door mijn lijf gierden...ik kreeg een brok in mjijn keel, ow wat genoot ik van de aanblik van deze 40 spelende kinderen ipv 40 overlevende kinderen...Ik heb al vaak laten blijken dat ik enorm dankbaar ben voor al het geld dat zo massaal ingezameld is, om deze dankbaarheid namens de kinderen bij jullie te laten zien hebben wij een verrassing vor jullie gemaakt...jaja...ik zal alleen even beginnen met het slechte nieuws: ik kan het niet meenemen...het goede nieuws is: ik heb foto's!!
Ik heb namelijk de kinderen allemaal hun handjes op een groot vel papier laten zetten, hun handjes heb ik ingesmeerd met verf en zij hadden de grootste pret (ik ook !)! Alhoewel hetvoor mij ook even een middag was waarop ik HEEL hard politieagent moest spelen, want wat is er leuker dan heel ondeugend die ene verf-hand lekker overal op te zetten..Tja en dan ben je natuurlijk een favorietslachtoffer bij die kids..Dus even later had ik groene benen en armen...ach die kids genoten, thuis wachtte mijn bucketbath..en ik genoot van die stralende koppies...dus ja, wat maakte het uit..Ik heb alle mensen die mij geld/kleding/spulletjes hebben gegeven op het vel gezet..de kinderen hebben het speciaal voor jullie versierd...GAAF HE!!!! Als ik bij martin en ilse ben en hun kids een dagje mee op pad neem ben ik al bekaf...nu zijn het er 40... (mensen nog oppas nodig? 15 euro euro per uur, met een donatie vor ghana :P)
Elke dag fietste ik weg bij de kinderen en elke dag vond ik het zwaar...en ja ik zette me hier overheen, wantzelfs de kinderen hoorde je niet ' echt klagen'... dus ik herpakte mezelf elke dag en zeg: kom op, niet schuldig voelen...dit was een geweldige dag, meer heb je niet kunnen doen...zo ging het elke dag goed..tot aan vandaag..Vandaag is namelijk de laatste dag dat ik bij de kinderen was..Morgen(woensdag)vertrek ik om half 6 smorgens naar Accra..Ik heb vandaag afscheid van deze kinderen moeten nemen..Ik kan de woorden niet vinden om het uit te leggen, maar dit was zwaar: ' Gabriella, why do you have to go?' ' Don't go!!' en dan zoveel hoop zien glinsteren in die lieve oogjes...Van het laatste restje geld heb ik een groot afscheidsfeest georganiseerd om de kinderen een laatste geweldige dag te kunnen geven....met voor elk kind koekjes, toffees, kauwgom, cola, vis en rijst..Ze vonden het geweldig en gierden het uit..tot het moment aanbrak dat het vertrek heel dichtbij was...Daar kwamen de tranen...bij alle 40 kinderen...Ik heb geprobeerdsnel maar goed afscheid te nemen om het verdriet niet te benadrukken, maarJUIST de leuke 4 weken..Zo goed mogelijk probeerde ik deze tactiek door te zetten, alleen ook ik kon me nauwelijks beheersen en moest vechten tegen mijn eigen tranen: STERK ZIJN...dacht ik steeds...Ja, nu moet ik ineens de verantwoordelijkheid die ik voor deze kinderen heb opgebouwdlaten varen, ja ik WIST dit van te voren, maar iets weten en iets voelen zijn zulke verschillende dingen...Zingend, al tranen wegvegend bij de kids en vol liefde heb ik ze uitgezwaaid...daarstonden 40 kindertjes op de rode zandweg, voor hun kleurrijke huis, op hun blote voetjes met de snotterbellen uit hun neus en waterige oogjes mij driftig na te zwaaien..Owja dit was zwaar, en weer terwijl ik dit type raakt het me...Ineens moet je de knop omzetten....Tegelijk kan ik de blijdschap voelen voor wat WE hebben bereikt..ja ze hebben nu tenminste te eten, ze hebben goede bedden, bordjes om van te eten en heel wat speelgoed...ow wat heb ik genoten van deze tijd bij de kinderen...Nu al kijk ik terug met een overheersend gelukkig gevoel...wat heb ik GENOTEN!!!
Ja ik vind het moeilijk om weg te gaan en tegelijk heb ik enorm zin om thuis te komen..Ik heb 5 weken lang alles op alles gezet, mezelf tothet uiterste gedreven om alles aan de kinderen te geven en nu is het moment daar om terug te gaan..ja..ik ben klaar om naar huis te gaan..

Wat nu?
Ik ben inmiddels in Tamale aangekomen en vertrek morgen om half 6 naar Accra.Deze reis zal de hele dag en avond duren. Op donderdagnacht zal ik vervolgens naar Cape Coast gaan om zo vrijdag aan het strand te kunnen doorbrengen (whieeehoe...HOPEN OP ZON!!!)). Zaterdag zal ik weer in Accra zijn, omdat ik zaterdagavond terug zal vliegen naar Nederland...Ow wat heb ik daar zin in...Thuis zijn, mijn ervaringen te kunnen delen en weer terechtkomen inmijn 'normale leven' en bovenal weer thuis te zijn bij de liefste man van de hele wereld...

Lieve mensen, ik kan het blijven herhalen..Jullie steun/ hulp/ giftenheeft MIJ en de KINDEREN enorm geholpen...dankjewel!!

Veel liefs en een enorme dikke knuffel,

Gabrielle

Ps: Danique,zondag de laatste kaart!!!

Smile and the world smiles with you - DNQ

Ow wat een geweldige lieve reacties. Ik zit hier midden in een onweersbui achter een computer in Walewale met de tranen op mijn wangen..
Ja, zulke lieve en bemoedigende woorden raken me en maken veel bij me los...Ik kan gewoon niet aangeven hoe fijn het is om jullie reacties te lezen!

Ik zal eerst even wat algemene dingen vertellen, en dan de grootste onderwerpen...ja sorry ik heb niet zoveel tijd in dit internetcafe en aangezien ik weer eens aan de race ben, vlieg ik om de haverklap hier naar de wc... En het is lastig om alle ervaringen en indrukken binnen ‘de dagen' te stoppen, juist omdat je je bewust wordt van bepaalde dingen door de tijd heen...

ALGEMENE DINGEN
Ik geniet hier enorm en intensen zit hier echt op mijn plek, het primitieve leven is zwaar en daardoor gaaf en een hele uitdaging. Ja de lichamelijke klachten zijn af en toe erg vervelend en ja ik verlang wel eens (lees: VAAK) naar een heerlijk stuk taart/koek, maar juist meeleven op de manier waarop hier geleefd wordt, is de beste manier om in het Afrikaans leven opgenomen te worden...Alles te halen uit de reis, wat erin zit en de mensen hier te kunnen begrijpen...Want dat is zo, ik ben hier nu drie weken en ik ben gewoon echt onderdeel geworden van het gezin en het dorp..Dit is heerlijk en maakt dat de tijd op sommige momenten echt vliegt!!!

Ik heb sinds gisteren iets ‘nieuws' ontdekt: want...als ik mijn bucketbath neem (een hokje met aluminiumplaten rondom je zonder deur en zonder dak) stinkt het steeds zo..Nou let op, nu heb ik ontdekt dat iedereen de douche gebruikt om....... in te plassen!!!! En ik maar steeds denken:Wat is dat water lekker warm aan mn blote voeten....whaaaaaa...thats africa zullen wemaar zeggen!! De wc blijft nog steeds even vies en daar zal ik denk ik niet zo snel aan wennen, haha...ik heb dan ook wat om naar uit te kijken.....Het is echt waar dat ik de kleine dingen (vooral in de weekenden als ik op pad ga) heel erg kan waarderen...Gewoon even een knuffel van een van de andere vrjiwilligers of die berichtjes op mijn site, maken dat ik hier rondloop met de tranen over m'n wangen...Tja, en dan komen de afrikanen aanrennen om te vragen wat voor MEGAprobleem ik heb..Als ik dan vertel dat het tranen zijn van geluk en liefde kijken ze me verbaasd aan en lachen wat...Hier zullen ze niet zo gauw huilen..

Ik kan inmiddels een paar basiszinnen in het Nampruli spreken (de taal van hier, nou ja van het gebied rondom Wulugu...want in elk gebied spreken ze een ander soort taal en dus kunnen de mensen van verschillende streken elkaar niet verstaan...lekker handig!!)..En weetje????? Er bestaat GEEN woord voor als het ' niet goed' met je gaat..Dus het gaat standaard zo:
Dasubaaa (goeiemorgen) - naaaaaaaa (goeiemorgen)
Dinyawula (hoe gaat het) - Alafia (uitstekend)
En er bestaat geen ander word dan Alafia! Whaaa komisch...Ik was op een begrafenis en deed deze manier van begroeten bij alle mensen en bij alle mensen ging het : ‘uitstekend'...echt een wonderlijk land dit...

Ander punt: Het hele dorp is erachter gekomen dat er snoep wordt uitgedeeld bij 'memuna's huis'....Ik loop namelijk vaak Mentos uit te delen en nu denkt iedereen dat ze gratis snoep kunnen komen ophalen...GEWELDIG!! Ik heb hier echt nergens privacy, niet op de wc, niet in mijn kamer..NERGENS...niet alleen ‘mijn ghanese familie', maar ook het hele dorp kan overal binnenlopen waar ik ben!!! Ik ben als een soort attractie aanwezig in het dorp waar iedereen even naar komt kijken en aan komt voelen..En al deze mensen zijn 'kennissen/familie' van Memuna..Nou als ik haar mag geloven is het hele dorp familie (ja Jurgen het kan dus nog erger ;))

AANKOPEN SPULLEN
Ik heb zoals gezegd van ons geld de ezel en de kar gekocht..Geweldige ervaring..Ik moet zeggen, alles wat ik hier beleef is als een avontuur! Ik ging met Memuna naar de markt in Bolgatanga..Ik moet even vermelden dat zij het heerlijk vindt om gedurende de hele weg hand in hand/gearmd te lopen..en als er dan mensen langslopen die ik groet in het Nampruli, is ze trots als een pauw joh!! ‘ This is my daughter!!!' Ik zei tegen haar: Zal ik je vanmiddag traktereren op een lunch bij een restaurant? Nou je had haar gezicht moeten zien, ze was blij als een klein kind en we gingen bijna huppelend weg (' Yessssss, Really??? ow GREAT, GREAT)Nou ja bijna....want we moesten EERST nog een trotro aanhouden..En ja om een ezel te kopen, moet je vroeg op de markt zijn want de sterkste ezels worden er als eerste uitgehaald...Dus zoals bij alles, moesten we ook op ons vervoer wachten....maar geen nood, Memuna leerde me handgebaren hoe je moest ‘smeken' om auto's te laten stoppen en om zo mee te kunnen liften...daar stond ik langs de weg: met mijn tas vol geld voor de ezel+kar te bedelen voor een auto...welke trouwens allemaal toeterend en zwaaiend langsscheurden!! Ik lag in een deuk..ow wat een geweldige manier van leven is dit..Gewoon nemen zoals alles komt...het is ECHT Carpe Diem hier, nou ja nog eerder: pluk het moment, want alles gaat zoals het gaat...

De markt in Bolga moet je je voorstellen als: EEN MASSA MENSEN, kinderen in hun nakie spelend tussen de geitenpoep, kippen en natuurlijk al het aanbod van voedsel. Ik loop hier dan genietend, al geld uitgevend op het Afrikaanse ritme (lees: heupwiegend en SLOOM) tussendoor..
En ow wat was het gaaf om op zoek te gaan naar de ezel! na een half uur de meest smalle steegjes, vol naakte kinderen, afgeslachte koeien en Allah muziek (hier zijn ze moslim) te hebben gepasseerd kwamen we bij een open stuk waar zo'n 30 ezels bijelkaar stonden......De dierenbescherming zou hier overuren maken..
Ik had een 'ezelkenner'meegenomen uit het dorp om de meest sterke ezel uit tekunnen kiezen..en ik kan er niet over op houden om te vertellen, maar ik keek daar ECHT mijn ogen uit.....Tussen de ezels zaten namelijk vrouwen (met kinderen aan de borst) gewoon sla (ja SLA) te verkopen..Ennou komt de klap op de vuurpijl...in een ommuurd stukje, tussen de ezels, stond een man zich van TOP tot TEEN te wassen en iedereen vond dit de normaalste zaak van de wereld..Ow wat een heerlijk land is dit zeg, whaaaa, echt lachen.. Een half uur later stond ik daar temidden van alle ezels, mensen en groenten metde ezel aan een touw in mijn handen...Daar stond ik metonze ezel..........Tja.....wat nu????

De ezelkenner heeft me geholpenenheeft de ezel van me overgenomen en meegenomen naar Wulugu..
Ook moet je hier maar niet TE veel nadenken over je veiligheid, tuurlijk ja ik let op en ik ben heel voorzichtig...maar op sommige momenten kan je niet anders dan vertrouwen op Memuna..Zo stond ik na de aankoop van de ezel te speuren naar plaatsen waar een kar verkocht zou kunnen worden..Plots komt Memuna naast me staan en en houdt ze ineens een Motor aan en zegt ze ja: spring achterop!!! (‘ Gabrielle, SIT!!) (Ja alles gaat hier als in een soort van bevelen, ze bedoelen het niet zo, maar ze zijn niet anders gewend...dus het is ofwel: COME, SIT, EAT oid..haha...echt lachen...en vooral als ik eraan denk hoe ik zou reageren als mensen dit bij me in Nederland zouden doen...Ik denk dat ik dan juist precies het tegenovergestelde zou doen en hier???? De meeste bevelen volg ik op,,,,,,haha...ja waar!!!) en ik denk: waarheen? maar goed, ik vertrouw op haar en spring achterop..Daar zit ik dan middenin Afrika, bij een of andere vent achterop de motor die continu schreeuwt:How are you?, zonder te weten waar ik heen ga... Knetters wat een ervaring, maar ik geniet..Ik geniet van de wind door mijn haren, de vrijheid en het idée dat ik een kar ga kopen voor de kinderen....en uiteindelijkstopt deze beste man netjes bij de markt waar de karren verkocht worden..Ik heb een prachtige kar gekocht en heb deze groen laten verven..

Naast de kar en de ezel heb ik ook voor alle kinderen bakjes gekocht waar ze uit kunnen eten en de bankjes en de tafels en owwww als ik jullie, ja, JULLIE, degene die ervoor verantwoordelijk zijn dat al deze aankopen gedaan konden worden, eens kon laten zien hoe de reacties waren van deze kinderen, dan zouden jullie net als mij..........stilvallen, de tranen wegslikken en genietend toekijken bij het gejuich en geschreeuw van deze kinderen om deze spullen die ze krijgen..Ze schreeuwen de longen uit hun magere lijfjes om het feit dat ze en kar+ezel hebben om het water te dragen, dat ze het niet zelf hoeven doen...Ze zingen van blijdschap dat ze kunnen ZITTEN...Ze lachen en genieten van een bakje waaruit ze kunnen gaan eten en ze vliegen me om de hals..Ik heb ze verteld waar het geld vandaan komt..Dat er allemaal mensen in Nederland zijn die me geld hebben gegeven voor hen, dat al deze lieve mensen hiervoor verantwoordelijk zijn...Plots stak een van de kinderen haar hand op (5 jaar) en zegt: ' We are so glad....God bless those people' IK hoef hier geen woorden aan toe te voegen...

Het verven
Het weeshuis, de banken, de tafels, de dozen zijn geverfd!! Het was heet, m'n rug was rood als een kreeft, de wanden zaten vol spinnen en salamanders en brokkelde af en toe (lees: heel vaak) af, maar: HET IS GELUKT!!!! En ik ben echt tevreden met het resultaat! En de kinderen? Die zingen, joelen en gillen dat ze het mooiste huis hebben van het hele dorp (is ook zo moet ik zeggen ;)) De bovenkant is lichtroze geworden en de onderkant lichtblauw (ik zal als het lukt foto's erop zetten)..De luiken en deuren in fel appeltjesgroen...Ik heb vanaf het begin mijn perfectionisme maar laten varen en de kinderen laten meehelpen..Nou die hadden deze drie dagen de tijd van hun leven..Ze kwakten de verf letterlijk OVERAL en hadden de grootste lol..En ik? Ik genoot van de lol en probeerde het nog enigzins netjes op de muur te laten komen..( is REDELIJK gelukt) ow wat heerlijk dat ze hier zo van kunnen genieten. Vooral voor henzelf is het goed om hun EIGEN huis mooi te maken, ipv dat het voor ze wordt gedaan...Zo krijgen ze nog meer het tuisgevoel wat ik ze zo graag geven wil...
Ik wilde heel graag een mooi vers uit de bijbel op de muur verven..Tja dit was alleen IETS lastiger dan gedacht. Ik had namelijk olieverf gekocht (zwart) om de letters mee te maken, en vind maar eens iets van terpetine om het te verdunnen..nee, dat lukt niet..Dus hup, nadenken: wat is de oplossing? ineens bedacht ik me dat ik op een van de eerste dagen op de foto was gekomen met met de chief van Nabari en omdat hij toch al met me wilde trouwen dacht ik: weetje, wie niet waagt wie niet wint..ik vraag hem om een gunst....Dus ik trok de stoute schoenen aan en heb bij hem aangeklopt voor kerosine, en ja hoor...er was nog wel wat van de motor! hebbes! Hiermee kon ik de verf verdunnen..
En zo kon ik, nadat ik met VEEL geduld eerste alles met schoolbordkrijt op de muur had geschreven, de tekst erop verven..ik wilde heel graag iets doen met het verhaal over Jezus die tegen de discipelen zegt dat de kinderen, juist de kinderen, bij hem mogen komen..en zo is het uiteindelijk deze tekst geworden:

Welcome to nabari ChildCare Home
' Jesus said: let the children come to me, and do not stop them' matthew 19: 13-15

Ik heb van de vader van Lydia bijbels meegekregen en ik lees elke dag als ik werk een stuk met hen uit de bijbel...Natuurlijk was dit verhaal vandaag favoriet en heb ik ze in een vorm van een toneelspel het verhaal na laten spelen (dit vooral om mezelf wat rust te geven om die letters op de muur te krijgen)
Even hoor...dat verven ging niet zoals hier makkelijk met een roller..ik heb namelijk heel Noord Ghana afgezocht naar rollers en die waren daadwerkelijk overal : 'Finished' zoals ze dat hier noemen.. Dus het ging met kwasten, maar goed, ik had hulp van 40 kinderen die niet moe te krijgen waren, dus dat maakte opzich niet meer uit.....

Begrafenis
Ow wat leek deze dag goed te beginnen. Ik had vorige week vrijdag een begrafenis en daar gingen we (Sophie, Memuna en ik) met een TAXI!!!! (geen trotro!!! WHieeehaaaaaaaaa) naar toe..We zaten er zelfs maar met zn drieen in!! Wow, dit werd eens een keer NIET zweten en NIET naar ademhappen!!! Deze taxi was trouwens ook nog eens heel luxe, want let op: de ramen konden open!! (dit moest welliswaar met een tang gedaan worden maar dat doet er niet toe) EN er was een radio (de telefoon van de chauffeur stond op zn allerhardst en lag voorin)...Daar vertrokken we..een begrafenis is hier een feest en bestaat dan ook voornamelijk uit dansen, zingen en eten!! Na een minuut kwam de eerste lifter er bij in de taxi, ‘ oke' , dacht ik ‘ dit kan ik handelen'...maar ik had het nog niet gedacht of ik zag daar in de verte ook een groep (6 vrouwen) staan in traditionele kleding..NEE dacht ik...neee nee nee nee, toen de auto langzamer ging rijden..Maar het werd een JA, al deze vrouwen moesten mee in deze taxi..Zo zat ik met 9 mensen (inclusief baby + voedsel voor 60 mensen) opgepropt in een taxi scheurend over een rode HOBBELIGE zandweg..GEWELDIG!!! IK lag helemaal in een deuk en die vrouwen weer om mij omdat ik erom moest lachen!!

De begrafenis was een hele ervaring opzich..De mannen zaten onder de bomen te niksen en de vrouwen (in hun mooiste kleding) in de brandende zon te koken..Ik heb genoten van de manier van ‘ feestvieren' bij deze begrafenis, gespeeld met de kinderen en meegekookt en gegeten..Net na de middag ben ik op de fiets doorgegaan naar het weeshuis ....Daar kreeg ik iets te horen waar ik ontzettend van schrok..Rahi, de kok..was ziek en lag thuis..Op een of andere manier maakte me (ze spreken ECHT slecht engels) de manier waarop gepraat werd me wat onrustig en ben ik op de fiets een kijkje gaan nemen bij Rahi..zij offert tenslotte alles op om elke dag voor deze kinderen te kunnen koken..Daar troffen we (sophie was mee) haar, halfnaakt en met een vertrokken gezicht van de pijn, liggend op de kleienvloer, aan..Ik schrok..ow wat was de taalbarriere NU lasting zeg...Wat is er aan de hand? Ik wist dat haar broer EN kleindochter net waren omgekomen (ja echt nog een verhaal apart, maar dat schrijf ik niet allemaal op) en vroeg me af of ze zo slecht eraan toe was door iets lichamelijks of geestelijk..Intuitief voelde ik date er iets niet klopte, ze zag er zo slecht uit en ze bleef maar met haar hand op haar hart duwen en zeggen: boem boem boem...Ik nam het zekere voor het onzekere (ze had geen geld voor het ziekenhuis,,,,en al had ze het wel....mensen gaan hier niet zo snel naar het ziekenhuis......) en wilde haar meenemen naar het ziekenhuis..En ik heb mijn fiets gepakt en ben naar Memuna op de begrafenis gesjeesd...Hijgend kwam ik daar aan en vertelde het verhaal, Memuna nam geen risico en belde meteen de taxi voor het ziekenhuis. Rahi is opgehaald en met Memuna naar het ziekenhuis gegaan..Uren heb ik gewacht op Memuna en ik hoorde later dat Rahi een hartaanval had gehad in het ziekenhuis en ze medicijnen daar heeft gekregen..Het is dus goed afgelopen..Maar ow dat hakte er wel even in zeg..dit was echt een zware dag..Met rahi gaat het inmiddels veel beter. Ze is nog thuis aan het ‘ aansterken' en nu moet het oudste kind voor alle kinderen in het weeshuis koken..

De warmte en de vriendelijkheid
Trouwens he, even heel wat anders..ja een gekke overgang..maar ja...je moet hier met ALLES doorgaan anders lukt het je niet.. hier roept iedereen je ZO vrolijk toe en iedereen is ZO hartelijk! Wanneer ik na een dag werken het dorp weer in kom fietsen, roept iedereen: elk kind, elke man en elke vrouw: Hellowww, you are wellleeeecommmee!! Ik geniet van de gastvrijheid, de warmte ende oprechte liefde . Bij het weeshuis verstaan we elkaar niet en toch kunnen we elkaar van alles duidelijk maken (de kokkin en de oudere mensen die daar zijn)..Ow en die kinderen, wat geniet ik van al die handjes, die lachende koppies, die vreugde, die pretoogjes...dat is waarvoor je het doet..Heerlijk vind ik het om met ze te kunnen kroelen en op die manier mijn aandachtte kunnen geven..Ik probeer ze alle liefde te kunnen geven die er in me zit, gewoon omdat ze het verdienen....
Vaak stel ik mezelf de vraag: Hoe kan ik voor deze kinderennu iets goedmaken voor het feit dat ze geen vader en moeder hebben? Dat gaat niet en probeer ik niet van mijzelf te verwachten...ik kan alleen al mijn energie, liefde en aandacht aan dekinderen geven...en ja...aan het einde van de dag (rond een uur of 9:)) ben ik, ja IK, doodop en val als een blok in slaap...ik zie de kippen, de hanen, kikkers en ezel niet meer en val in slaap..Ik verlang van mijzelf ALLES te geven op de dagen in het weeshuis. Dat is dus naast het verven,lesgeven, spullen uitdelen, zingen, dansen, knutselen, knuffelen...bovenal LIEFDE geven..En ow wat zijn ze blij met de kleinste aandacht en kleinste dingen..

En het erge is, hier is het blijkbaar normaal dat de volwassenen de kinderen slaan..Niet alleen met de hand, maar ook met een stok of liniaal..helaas blijft het dan niet bij 1 of twee klappen en dit is een van de moeilijkste dingen om te zien gebeuren..Ik leg de volwassenen uit dat de kinderen ook op een andere manier ‘opgevoed' (zover als als sprake van is....de kokkin kookt voor de 41 kinderen en aangezien alle drie de maaltijden zo'n 2 uur voorbereidingstijd hebben, is er weinig...zeg: GEEN....tijd voor de kinderen en moeten ze zichzelf redden...ze moeten zelf leven, nu ja OVERleven...de ouderen die daar ook rondlopen, negeren de kinderen) kunnen worden, want wat gebeurt er..de kinderen vertonen imitatiegedrag en meppen zo elkaar ook flink inelkaar..Ik probeer zo goed als ik kan ' het positieve beloningsssysteem' hier te leren, maar ik vraag me af of ze dit daadwerkelijk doorvoeren..En ik zou naief zijn als ik dat daadwerkelijk zou geloven..Ik leg de kinderen dan uit dat slaan en vechten echt niet goed is. Dat de Here God een God vol liefde is en ik vertel de kinderen over wat er in de bijbel: heb je naaste lief net als jezelf...Ow als deze woorden ook maar bij een paar kinderen omgezet worden in daden zou ik al zo gelukkig zijn..Het leven is hier zwaar voor de kinderen..En ik? Ik geniet ervan om echt, ja ECHT, hard te werken, mijn handen uit de mouwen te steken...Alles op alles te zetten om in de tijd dat ik er ben alles van mezelf en van jullie te kunnen geven..En ook dit eist ook voor mij, alhoewel ik had gedacht en van mezelf had verwacht dat ik alles hier wel aankon, ook voor mij eist dit soms even zijn tol....

Ik ging een weekend naar Mole National Park op Safari..Ik had dit me voorgesteld als een echte vakantie en genoot van het vooruitzicht..Eindelijk een aantal dagen rust en gewoon even er tussenuit, dat zou me goed doen, dacht ik..helaas kwam ik echt van een ' koude kermis' thuis...Ik had ineens TIJD over, ik gunde mijn lichaam en mijn geest de rust.....en...... echt ik voelde me leeg, ontzettend moe en wilde alleen maar slapen..ik kon de hele dag door wel huilen en kon nergens energie voor op brengen..Het was alsof ik nu de klap kreeg van de zware inspanningen en mentale ervaringen..Ik werd boos op mezelf: Kom op Gabrielle, DOORZETTEN..niet zeuren, hup jezelf herpakken en doorgaan..Helaas lukte dit dit weekend niet....ik dacht steeds: nou ik kan dit makkelijk aan, maar dit weekend kwam ik erachter dat ook IK even een stap op m'n plaatst moest doen...De ontspanning bracht me de kennis van mijn inspanning en dat ik dit ook echt heel zwaar vind..Straks ga ik weg en laat ik deze mensen achter, de omstandigheden zullen dan misschien iets beter zijn in materieele zin, maar hoe zal het gaan met de aandacht voor deze kinderen, hoe zal het gaan met de opvoeding? Hoe zal het gaan met deze lieve mensen waar ik al zoveel voor kan voelen...Ik weet dat Travelactive zich meer met dit weeshuis gaat bezighouden en dat stelt me dan al enigzins gerust....

Door deze rust in het weekend, het inzicht van mijn eigen mentale en fysieke vermoeidheid maakte het juist ook weer dat ik daardoor waardeer wat ik, en WE, doe(N)...Ik heb toegegeven aan de moeheid en heb veel geslapen..Het is inmiddels dinsdag en ik kan niet wachten op morgen om weer aan het werk te gaan..Morgen ga ik namelijk het blackboard schilderen ( ik heb de mensen van het dorp van hout de borden laten maken, de verf moet er nu alleen nog op!!)

Lieve mensen, wat een lang verhaal he...tja..zo krijgen jullie hopelijk genoeg indrukken..ik heb nog maar 1.5 week en wat ga ik hierin doen? Ik ga voor nog een maand voedsel kopen van het geld wat ik overheb. Ook heb ik geld van Aukje (de vorige vrijwilliger) gekregen voor de ezel. Deze is inmiddels al gekocht en daarom zal ik gaan kijken naar iets van voetbaldoeltjes, voetballen, schooltassen of andere spullen. Ik zal met Memuna erover hebben wat het meeste nodig is..

Echt onwijs bedankt voor alle lieve woorden en berichtjes, ik ga ze zo nog een keer lezen! Ik houd jullie op de hoogte!

Veel liefs, warmte, intens veel dank voor al het geld, een enorme knuffel (ja dat mis ik hier wel hoor!!)

Dare To Live - VIVERE!!!

Haaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa lieve allemaal!!!!

Wat een lieve, leuke en heerlijke reacties zeg! Zo leuk om dat te lezen! Jullie voelen dan zo dichtbij en dat is echt heerlijk!!

Eindelijk, eindelijk heb ik internet! En ik zei in mijn vorige berichtje toch, wat een slome computer..nou lieve mensen, wat ik gisteren heb meegemaakt, is werkelijk een heel ‘ internet- avontuur' ...ik ben een uur bezig geweest om uberhaupt een internetcafe te vinden...vervolgens een uur om mijn hotmail op te starten EN een uur om mijn verhaal te typen...viel internet eruit....ja en normal zou ik ontzettend balen, maar hier is het te verwachten en probeerde ik het opnieuw.....het process vanb typen-uitvallen heeft zich een aantal keer herhaald en ik heb me erbijneergelegd dat het niet ging werken.... Maar nu heb ik toch eindelijk internet gevonden en is dit mijn tweede poging (gisteren koste het me 5 uur, nu inmiddels 1 uur ;))

Dit is Afrika, dus ' Don't Worry, It's gonna be okey '.. Alles gaat hier langzaam en iedereen heeft de tijd en inmiddels heb ook IK me daaraan aangepast...

Als ik terug kom, heb ik iig een hoop geduld meegekregen geloof ik ;) Oke om het verhaal niet zo rommelig te maken als de vorige keer zal ik het dag voor dag een beetje beschrijven..Allereerst even: HET IS HIER FANTASTISCH. Ja, ik doe waarvoor ik gekomen ben, Ja ik geniet intens en volop van het Afrikaanse leven en de mensen hier om me heen. Het weeshuis zit in de ' middle of nowhere' zonder electriciteit en tussen een paar andere kleien hutjes..de mensen zijn vriendelijk en gek op blanke mensen...ze stormen op je af en willen je aanraken, zeggen allemaal: ‘ Hellowww, How areee youuuu' en de kleinste kindjes beginnen soms te huilen als ze je zien.. Ow wat is Ghana een prachtig land!

DE REIS en VERBLIJF

Ik zal de reis en de aankomst apart beschrijven en verder alle indrukken zo goed mogelijk proberen weer te geven...
Stel je een heel oud, krakkemikkig busje voor..gedaan? Ja....nou.... daarmee ging ik op vrijdag (7 okt) op naar het Noorden. Met 11 mensen en ongeveer 22 koffers moesten we daarin...' Dat lukt nooit' dacht ik..Maar ' don't worry' ..dat werkt wel.

Die koffers moesten gewoon even op het dak gehesen worden (spierballen gekweekt ;)), vastgezet met een paar touwen en klaar was kees.. ...Dit gebeurde allemaal om 3 uur snachts...en om ongeveer 5 uur ( *zucht* )waren we klaar voor vertrek, nou ja behalve dan dat de chauffeur eerst nog EVEN de auto ging wassen (ja echt waar!!!), zich ging omkleden en moest tanken en dit alles met een zo groot mogelijke glimlach op z'n gezicht...GEWELDIG niks gaat hier zoals je verwacht dat het gaat...dat maakt het leven hier heerlijk (voor de tijd dat ik hier zit dan he ;))

En toen op naar het Noorden..De rit was zo geweldig...Ik reed nu door het ‘ echte Afrika' waar ik voor gekomen was..We reden over de Bergen, tussen de bananenbomen de hutjes en kleien huisjes..overal waar je keek zag je vrouwen en kinderen met grote manden vol met voedsel en andere etenswaren op hun hoofd...zo'n mooi gezicht..En de weg? Nou ten eerste rijdt niemand hier constant, dat eerst even (het is zo: remmen, optrekken en SCHEUREN, gaten ontwijken, remmen...optrekken...remmen)......en de weg is OFWEL van slecht asfalt vol gaten OFWEL van zand vol hobbels..dus dit was een hele onderneming..maarr ow wat genoot ik van deze rit!!!15 uur later..ja let op 15 uur later arriveerden we in Tamale..vermoeid en vol indrukken!!!

Memuna onze host (Sophie en ik zitten bij dezelfde host) kwam ons ophalen op zaterdag...Ow even hoor (ja dit hoort nog helemaal niet bij zaterdag, maar goed) ze is echt zo'n lief mens. Ze wil daadwerkelijk Alles voor je doen en je OVERAL bij helpen!!! Ze haalde ons op en zo zijn we met de trotro naar Wulugu gegaan. Wulugu is de plaats waar ik verblijf. Het is een klein dorpje aan de doorgaande weg naar Bolgatanga..Opgepropt in een gammelend oud koekblik (de trotro dus)(tja die van ons vrijdag, viel nog wel mee, want hier was de deur eruit en alles was verroest en de stoelen waren stuk) vol stinkende afrikanen (en volgens mij ruik ik inmiddels hetzelfde door al het afrikaanse eten) vertrokken we.

Telkens als ik hier denk dat iets NIET ‘ erger' kan, vergis ik me..Zo zat ik opgepropt in de trotro met 4 andere mensen naast me en er kwamen steeds meer en meer mensen in dat busje o wow, dat was zweten zeg...Wat geweldig....

Helaas voor Rikkert is hij niet de eerste met zijn huewelijksaanzoek en ook niet de tweede ;) om de haverklap wordt me een huwelijksaanzoek gedaan ( en voor de Balancers die alle ‘ koningen' hebben opgezocht van en rondom Walewale: dit zijn idd allemaal chiefs van allemaal kleine dorpjes en de hoeveelheid van hun huwelijksaanzoeken staat in de top 10!!!) en inmiddels show ik iedereen de foto van Rikkert en roep ik dat ik getrouwd ben...alleen Memuna +familie weet hoe het zit en die roept al dat als ik met ‘ Rikkie (ja sorry lieverd, zo noemt ze je)' ga trouwen dat zed an naar Nederland komt...

Even over het gastgezin waar ik verblijf:

De mensen zijn ontzettend behulpzaam en ik bouw hier een thuisgevoel op voor de komende weken. Memuna is vooral ontzettend lief!! Het huisje is van een soort rood klei gemaakt en er is geen normale wc. Het is een gat in de grond, waaruit de vliegen omhoog vliegen, de kakkerlakken op alle muren lekker heen en weer kuieren en je de maden ziet krioelen, ook de salamanders vinden de wc blijkbaar een erg leuke plek om zich massaal te gaan verzamelen en zo heb ik dus regelmatig een heel dierentuin om me heen...Als je dus naar de wc gaat moet je eerst dat hele hok afspeuren op alle beesten, voordat je kan ‘ gaan hangen'...en nee er is ook geen douche.. ow wat primitief, en juist de reden waarvoor ik ben gekomen. Het douchen doe je door middel van een bakje waarmee je het water over je hoofd gooit.In dat water stop ik Dettol (desinfectiemiddel), waardoor ik naast zweet en een vleugje zeep (in de ochtend ;)) stink naar een of ander chemisch goedje.... En mijn kleren? Nou alles is, of wordt, rood van het zand en met allemaal witte kringen...

Mijn slaapkamer? Ik slaap buiten tussen de kippen en de hanen. En wie ooit bedacht heeft dat een haan alleen om 6uur sochtends kraait, ga ik persoonlijk de waarheid vertellen want ik heb hier een haan die het heerlijk vindt om zo ongeveer om het half uur te gaan kraaien...en dan VOORAL precies naast mijn oor...Laatst kwam die haan bij me op bed buurten, nou toen heeft dat beest de schrik van z'n leven gehad, want ik heb eerst de boel bijelkaar geschreeuwd (waardoor Memuna lachend aan kwam rennen) en toen dat beest weggejaagd..

Dus we slapen buiten, onder de mooiste sterrenhemel (en de klamboe) die je je maar kan voorstellen en af en toe met een plens regen..want het is regenseizoen..en ALS het hier regent, dan regent he took INEENS zonder aankondiging knetters hard..Dus dat betekent dat je in 1 keer EN gratis gedoucht bent EN je bed is gewassen...haha..

Wat is het leven hier arm zeg, het water haal ik bij de waterput samen met de drie oudste meiden die hier wonen (memuna en esti = vader en moeder, prosper en Pieter = de twee zoontjes, en dan heb je nog hordes ooms/tantes/neven en nichten..waarvan ik me heel vaak afvraag wie nou daadwerkelijk familie is, want iedereen is: sister/brother...ook ik ben nu sister Gabrielle)

En de eerste dag voelde ik me verloren..daar stond ik...midden in de rimboe....midden in de hitte...' wat nu?' ‘ wat ga ik doen?' jaa want ik wilde wat DOEN, niks doen is namelijk NIKS voor mij ;)..Dus hup ik ben mijn kleren gaan wassen, de buurt gaan verkennen met de jongens (dat wil zeggen handen geschud her en der en langzaam begon ik de grote armoede te bevatten)..Ja dit wilde ik, maar het was zwaar om te zien en te verwerken. Ik moest gaan wennen en leren om te gaan met alle armoede..Deze mensen hebben niks behalve hun kleien hutje, een geit of een kip, elkaar en hun geloof..

En al deze mensen stormen vol vreugde op je af en willen met je kennismaken

Het douchen valt mee, het is een geklungel dat geef ik toe, maar het water is best oke en het voelt heerlijk om voor even naar zeep te kunnen ruiken...

Ik ben ook meegeweest naar de kerk. In 1 woord: GEWELDIG. Ja je hebt een houten kont en bent vreselijk bezweet..maar wat gaaf en mooi hoe ze hier sterk in hun geloof staan. Daadwerkelijk alles draait erom. Ik doe mee aan de ‘ bijbellessen' en zie hun manier van geloven..Back to the basic, en daarom puur, echt en zo heerlijk om bij aanwezig te zijn. En de kerkdienst (let op: deze duurde 4 uur) zelf? Ik wist niet wat me overkwam..op een gegeven moment mocht namelijk iedereen de Heer prijzen, en dit was het sein om allemaal volledig ‘ los te breken' . De mensen stonden op en iedereen prees op zijn manier de Heer: schreeuwen, dansen, roepen, springen (en dit door , zeg 400 afrikanen TEGELIJK) Knetters..ik keek mijn ogen uit! Blijkbaar is het ook de bedoeling dat degene met de microfoon, op zijn hardst meetettert in dat ding tot het pijn doet aan je oren... (echt hilarisch...ik he been filmpje, dus ik laat het nog zien!!!)

Ik heb trouwens voorin de kerk moeten dansen, ja echt waar, met 800 ogen op me gericht...Dus dat was billen schudden geblazen (Anne zou het hier geweldig vinden ;)) maar als je eenmaal je schaamte loslaat, geniet van de vriendelijkheid en vreugde.. was het zo leuk en heb ik genoten!

WEESHUIS
Ik ga op de fiets naar het weeshuis. Dit is ongeveer 45 minuten fietsen over een rood zandpad tussen het hoge gras en de hutjes van klei en de zwaaiende kids..HEERLIJK..Het is zwaar, de fiets is gammel, maar tijdens deze rit voel ik me alleen op de wereld en heb de tijd om na te denken over alles wat ik ervaar en zie..

Het weeshuis is hetgeen waarvoor ik gekomen ben en wat ik hier aantrof deed spreekwoordelijk gezegd: mijn hart een paar tellen stoppen. De kids hebben geen normale bedden, geen douche en geen wc, geen electriciteit en geen familie meer. De toestand is schrijnend en raakt me enorm..ik voel ZOVEEL liefde voor hen opborrelen dat ik niet weet waar ik moet beginnen.. Er zijn 2 let op: 2 slaapkamertjes voor alle 41 kinderen..deze kamertjes zijn nou laten we zeggen: 3 bij 3 en niet meer dan dat...en ow al die lievende lachende koppies zjin geweldig..maar er is nergens geld voor.

Op het moment dat ik daar aankwam was net het laatste eten op en was er dus GEEN eten meer voor de kinderen..NIKS...door al jullie giften, kon ik de beslissing nemen om voor een maand het noodzakelijke basisvoedsel in te slaan..Dit koste mij 300 euro om 41 kinderen een maand (3x per dag) te voeden, ow wat heerlijk om dit geld bij me te hebben..dat WE wat kunnen betekenen hier..Want de liefde alleen is niet genoeg..Ook moeten de kids een hele lange afstand lopen om water te halen bij de waterput. Dit is zo verschrikkelijk ver en zelfs kinderen van 3 en 4 jaar moeten met een emmer vol water op hun hoofd teruglopen... De ezel die dit in het vervolg kan gaan doen, ga ik deze week kopen (plus een kar)..(en even voor de mensen van de weddenschap over de ezel (ARRY!!!) ja dat beest is 150 euro en de kar ook...dit maakt het: 300 euro!!!) Ook heb ik bakjes om uit te eten gekocht, want die hadden ze ook niet. Daarnaast ben ik twee schoolborden aan het maken om les te kunnen geven uit de boeken die ik heb meegebracht (en voor de volgende volunteers). Ik heb zoveel spullen bij me (de schoolboeken, knutselmateriaal, pennen, schriften, speelgoed) dat ik ook goede houten opbergboxen heb gekocht om het in te kunnen bewaren zonder dat het op de grond gegooid wordt.

Vandaag (maandag) heb ik de buitenkant van het weeshuis geverfd. Ik heb namelijk van jullie geld ook verf gekocht. Het weeshuis ziet er arm, ongezellig en niet als een ‘ thuisplekje' uit..Ik probeer een ‘ thuisgevoel' te verhogen door het weeshuis op te fleuren door de verf aan de buitenkant! Ow dit wordt echt heel mooi! Ik heb vandaag gezwoegd in de zon, maar wat wordt het mooi zeg! Bovenal: wat zijn de kinderen er blij mee!! Ze springen en dansen in het rond en vinden het Fantastisch!!!

Ik praat veel met Memuna over wat daadwerkelijk nodig is. (de markt: is een verhaal apart...dat zal ik een volgende keer doen....heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel mensen, heeeeeeeeeeeeeeeeeel veel kraampjes en veel drukte) Zo ga ik deze week ook bankjes en tafels kopen... Alle kinderen zitten op de (zanderige rode) grond en zijn zo constant vies en dus ook vaak ziek. Daarnaast zal ik proberen voor nog een maand eten te kopen zodat Memuna kan sparen voor de maand als ik wegben. Lieve mensen wat ben ik dankbaar voor het geld dat jullie gegeven hebben, daardoor kunnen deze kinderen ECHT geholpen worden.

Weetje wat het gekke is, alles wat normaal is thuis (en ook niet normaal) daar kan ik zo intens veel van genieten! Bijvoorbeeld: Het eten zit hier VOL olie, maar na een dag 1.5 uur te hebben gefietst in de brandende zon, te hebben gedanst/gespeeld/gezongen/geverfd/geknuffeld te hebben met de kinderen geniet ik zo van het eten!!Het leven is hier zwaar en ik wen eraan. Ik geniet van de zon, de regen, de mensen en de liefde voor elkaar...ik geniet van ‘ het leven' opzichzelf..

Sophie was trouwens vorige week maandag en dinsdag ziek, ow wat zielig om te zien. Ik bens amen met Memuna naar het ‘ziekenhuis' geweest in Walewale. Ow wat mogen wij in onze handen knijpen met de zorg voor de patienten in het Westen! Sophie was lijkbleek en continua an het overgeven...en de dokter daar??? Die keek er even naar en ging vervolgens op zijn dooie gemakje sophie op een weegschaal proberen te zetten, rustig haar bloeddruk meten om vervolgens na het word ‘ Wait' voor een uur te vertrekken...Tja ‘wachten' dat is iets waar de Afrikanen goed in zijn! De regels van tijd gelden hier niet (als de school om 8u begint, zijn de leraren pas om 10u allemaal op school.....ik geef daarom de sommige ochtenden les op de scholen: wiskunde en engels). Memuna is een vrouw die allesop alles zet voor de mensen om haar heen en heft zich flink ingezet voor Sophie. Na een test bleek ze geen malaria te hebben...Een andere infectie zou het kunnen zijn door de hoge koorts: advies? Rust pakken...Ik heb haar goed in de gaten gehouden en uiteindelijk knapte ze langzaam op (ze is nu weer de oude). Ik ben deze dagen (week) alleen gaan werken in het weeshuis...Dit zijn avontuurlijke ritten geweest naar Nabari! (het is maar ged dat rikkert (en papa!!!!) niet alles kan zien hoe het hier gaat...Bij veel dingen moet je maar niet over de risico's nadenken hier en gewoon maar DOEN! Dat maakt deze reis ook zo avontuurlijk...

Ik kan nog uren praten en ik vergeet de helft te typen en het is WEER een chaos geworden, ik wilde gewoon een indruk geven..Als ik terugkom heb ik foto's!!!

De kleren heb ik uitgedeeld. Ow wat waren ze daar blij mee!!! Jongens hadden meisjes shirtjes aan (want er was meer meisjeskleding), maar dat deed ze niks...ze hadden nieuwe kleding, ow wat geweldig zeg! Als ik jullie dat eens zou kunnen laten zien, dat was geweldig..Ik heb ze in koor heeeeeeeeeeel hard : THANK YOU laten schreeuwen..Allemaal foto's zijn gemaakt van de kids in deze kleding, ik zal deze zo snel mogelijk proberen te uploaden..

Ik ben gisteren naar Paga geweest naar de krokodillen EN ik heb op een krokodil gezeten! Jaja, hier spreekt de held zelf ( vooral op de foto lijkt dat zo, maar ik kneep em ook wel even hoor). Ik ben dit weekend namelijk op pad geweest met een paar mensen vanuit de eerste week in Accra (die allemaal vrijwiligerswerk doen rondom Walewale) Erg leuk om ervaringen uit te wisselen en te ontdekken dat we het moeilijk hebben met dezelfde dingen EN kunnen genieten van dezelfde dingen (Suiker in de thee bijvoorbeeld).....

En verder beleef ik veel op een dag (en nacht: laatst m'n zaklamp in ‘ het gat' laten vallen en deze er snachts staan uitvissen....)..Lekke band onderweg naar het weeshuis, vervolgens m'n ketting eraf, lesgegeven op scholen, voetballen met de kinderen op scholen, ‘s avonds met allemaal kinderen/jongeren spelletjes doen (alhoewel ik om 9u naar bed ga, want om 5uur als de zon opkomt staat iedereen hier al de vloer te vegen) etc..

En ja ik mis thuis en de normale dingen en ik heb mijn moeilijke momenten waarop ik verlang naar normaal eten en om niet in deze armoede te zitten..Deze momenten komen bij vlagen en dan denk ik eraan dat het voor mij een tijdelijke ervaring is..het erge is dat ik over 3 weken weer naar huis ga, en zij hier blijven. Daarom zal ik het beste uit mezelf en uit de giften van jullie halen om hier m'n steentje bij te dragen.

Ik heb gehoord dat veel van mijn smsjes niet zijn aangekomen..ik kan namelijk veel mensen niet bereiken met het nummer dat ik heb! Heel apart, want bij sommigen komt het smsje aan en bij sommigen niet..weet iemand hoe dit kan?

Voor iedereen die heeft gereageerd bij mijn blog: Heerlijk om dat te kunnen lezen, het ontroert me om die lieve reacties te zien..Ik zou het liefste nu in dit berichtje iedereen even terug willen reageren, maar dat gaat niet, daarom echt zo ontzettend bedankt en zo fijn!!

Rikkert: Ik heb jou zo ontzettend lief en kijk e rook heel erg naar uit om weer THUIS te zijn!

Iris, Mark en Anne-Roos: een dike kroel en kus terug!

Voor alle mensen die willen bellen: het is een ‘ beetje' duurder dan gedacht...namelijk 1.54 per minuuut ;) Denk daar om!!!

Veel liefs en een dike kroel vanuit een heel heet Ghana

Ps: ik ga nu proberen foto's erop te zetten!!!

Hallooooooooooooooooooooooo iedereen!!!! Akwaabaa!!

Heee lieve allemaal,

Zo allereerst, ik zit op de sloomste computer ever, dus, het kost me ongeveer 1 uur om dit erop te krijgen, ja dat is heeeel veeel geduld hebben hier...

Allereerst het is hier fantastisch...MEGAheet, stel je het voor als een soort ' wannebe Holland' (in de zomer)...ja mega benauwd en bewolkt!!

Andere indrukken zoals:

IEDEREEN, ja let op, IEDEREEN wil je aanraken..gewoon even je arm, je hand: Welcome to Ghana, Hello, were you from...Ik heb geloof ik in deze drie dagen meer vrienden heb gemaakt dan ik zal kunnen tellen(Hello, I'm your friend..yes...let we shake hands...) En dan zijn dit allerlei mensen: jongens, mannen, vrouwen, BOb marlys (heel veel wannabees)

En de wegen? (ik ben in de hoofdstad Accra tot vrijdag) zijn van asfalt ja, maar daar is dan ook alles mee gezegd..afgebrokkeld, hobbelig en met op twee banen --> auto's in drie banen, allemaal toeterend..Wanneer we met de hele groep vrijwilligers in de ' bus' zitten, zijn we als aapjes in een kooi en worden we door alle afrikanen aangestaard en lachen ze..

Daarnaast wil ik even kwijt dat ALLE verhalen over de tijd waar zijn! Er is GEEN tijd hier..5 minutes= ach 3 of vier uur...Ik stond vandaag bij de bank om geld te pinnen (jullie geld, want ik moet het beetje bij beetje opnemen omdat het teveel (cool he) is voor in een keer...en in het noorden kan ik waarschijnlijk niet pinnen) en de bank was ' stuk' ' Owwww just wait for 5 minutes, than it works..' En nee dat waren geen 5 minuten...dus dat was wachten en wachten, geduld hebben en zittend daar tot dat het ding het deed

Oke ik heb ZOVEEL te vertellen dat het op deze manier een warboel wordt dus ik doe het dag voor dag..Sorry voor de spelfouten, maar er zijn 15 mensen die erop willen en er is 1 computer..

Maandag

Ik slaap ik een jeugdhostel met 8 mensen op 1 kamer uit allerlei verschillende landen...allemaal vrouwen..dus je begrijpt het al: 1 kippenhok..en ja er is airco in onze kamer..Alleen deze airco is ZO koud dat we snachts slapen met 2 truien over elkaar en een broek met sokken, als je de aurco uit doet, zweet je namelijk je bed uit..geen optie dus...Op maandag hebben we les gekregen van Tina..Stel je een BIG MOMMIE voor en je weet hoe ze eruit ziet..Wat we wel kunnen eten bij de hosts, wat niet, dat we geen electriciteit zullen hebben, geen douche, geen wc etc..Ook over je naam..iedereen hier krijgt in zijn naam de dag waarop hij/zij geboren is..Vraagje voor mam: woensdag toch?? Dan voor mij is het Akwa: (' akwieja').. Na alle lessen en indrukken op straat (echt er wordt echt aan je getrokken, continu) zijn we ' smiddags naar het strand geweest..ja ik weet het: luxe..ik geniet dus ook intens van de luxe hier, met in mijn achterhoofd dat ik straks naar het Noorden ga (donderdagnacht om 4u)..Gezellig..goede klik met een aantal Noorse en Zweedse meiden/vrouwen//erg gezellig..

Dinsdag

We staan trouwens heel vroeg op (half 6), want om 6uur is het hier pikkedonker 'savonds en is er vrij weinig tot laat te doen/zien..En eigenlijk is HET GROTE NIEUWS van dit verhaal dat ik weer aan de ananas ben..tja, helaas ik kom er niet onderuit, na Oeganda heb ik het steeds laten liggen..alleen hier lukt dat niet..Wat me vandaag is opgevallen is dat werkelijk iedereen hier een telefoon heeft..Hoe arm ze ook zijn, ze hebben allemaal zo'n ding..dus hoor je naast het getoeter, geschreeuw, de muziek, ook de mario geluiden van ouderwetse nokias pieperdiepiep.....Wat zo opvalt is dat alles hier mogelijk is; we hebben een soort van gids die bij ons is deze dagen en bij alles wat je vraagt zegt hij: Don't worry, we'll do that, NO PROBLEM.. Vandaag zijn we op de markten geweest.. Nou dat was echt een ervaring..knetters...OVERAL lopen mensen, iedereen heeft kraampjes en muziek...deze muziek staat dan op MAXIMAAL en tegelijk probeert iedereen er bovenuit te schreeuwen..Het echte ' stadse' afrika, met alles te koop op straat...Iedereen in gekleurde felle kleding en alles dragend op hun hoofd..We hebben nog veeel meer gedaan, maar teveel om allemaal te benoemen (allemaal kleine shops0..Smiddags ben ik met 2 zweden en een noor (meiden) met een taxi op pad gegaan..En van hem hebben we geleerd wat het nummer van Waka waka inhoudt (martje dat hoor je nog!!!!!)We hebben vreselijk in een deuk gelgen in de taxi..deze man had hele verhalen, we snapten de helft niet, en we gierden het uit (ook van angst, want hij keek de hele tijdf achterom naar ons in de auto., en reed ondertussen knettershard op een weg met mega veel auto's en overstekende mensen)

Woensdag

Vandaag hebben we taalles gehad! echt leuk en natuurlijk meteen gebruikt op straat bij alle verkopers, erg grappig om de blije gezichten te zien..Ik verlang ernara om naar het Noorden te gaan en te doen waarvoor ik gekomen ben. Werken in het weeshuis. Ik heb veel verhalen erover gehoord dat het echt heel heel arm is, dus ik ben zooo blij met het geld van jullie dat ik meeheb voor daar..(voor Ar: ik heb nog niet uitgevonden hoe duur een ezel is, de weddenschap blijft staan ;)) Ja ik vind het leuk in Accra, en we zien veel, maar ik heb zin in morgennacht, want dan gaan we naar Walewale en vanuit daar door naar Wulugu..Vandaag hebben we ook drum en danslessen gehad..mega tof van de meest Reggeaman die je je maar kan voorstellen, echt gaaf...Ik ga zo locaal ergens eten..

Ik heb het gevoel dat ik hier al meer dan 5 weken ben in plaats van 3 dagen, de dagen zijn vol, en we doen megaveel ook ter voorbereiding op komende vier weken..

Sorry voor de vele spelfouten! Ik zal proberen zo vaak mogelijk te schrijven, deze week lukt het denk ik niet meer omdat ik naar het noorden vertrek..

Dankjewel voor alle lieve berichtjes, dat is echt heel leuk om te lezen..echt leuk..Rikkert heeft mijn nummer hier in Ghana, als ik wordt gebeld is dat voor mij gratis..Dus je kan hem dat vragen..

Voor iedereen: veel liefs en een dikke kus!

Rikkert: IK HOU VAN JOU!!!!!!!! Hoop de dag met BTM was leuk in je ferari en het slippen!!

Koffers staan klaar, inpakstress voorbij...kortom: klaar voor vertrek

Lieve allemaal,

Morgen is het zover en begint mijn avontuur. Ik wil eerst via dit berichtje iedereen bedanken voor alle interesse, het enthousiasme en voor al die giften. Want......ja......ik heb ongeveer 1500 euro aan giften voor het weeshuis binnen gekregen.

Ook heb ik nu twee koffers vol met kinderkleding, schoenen, speelgoed, knutselspul, lesmateriaal, bijbels (gratis rotzooi van winkels ;)) etc...Zooo gaaf (ben heeeeeeel benieuwd hoe ik dit ga vervoeren over die hobbelige zandwegen achterop een brommertje, maar dat is een zorg voor later...)

Ik ga nu nog even genieten van een avondje ontspannen op de bank en heerlijk slapen..Mijn volgende berichtje zal vanuit Accra zijn.

Liefs, Gabrielle